LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

disiectō

disiectō (present infinitive disiectāre, perfect active disiectāvī, supine disiectātum)
Classical[dɪsˈjɛk.toː]Ecclesiastical[disˈjɛk.to]

Meaning

  1. to scatter, disperse

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.disiectōdisiectābamdisiectābōdisiectāvīdisiectāveramdisiectāverō
2nd sg.disiectāsdisiectābāsdisiectābisdisiectāvistīdisiectāverāsdisiectāveris
3rd sg.disiectatdisiectābatdisiectābitdisiectāvitdisiectāveratdisiectāverit
1st pl.disiectāmusdisiectābāmusdisiectābimusdisiectāvimusdisiectāverāmusdisiectāverimus
2nd pl.disiectātisdisiectābātisdisiectābitisdisiectāvistisdisiectāverātisdisiectāveritis
3rd pl.disiectantdisiectābantdisiectābuntdisiectāvērunt
disiectāvēre
disiectāverantdisiectāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.disiectemdisiectāremdisiectāverimdisiectāvissem
2nd sg.disiectēsdisiectārēsdisiectāverīsdisiectāvissēs
3rd sg.disiectetdisiectāretdisiectāveritdisiectāvisset
1st pl.disiectēmusdisiectārēmusdisiectāverīmusdisiectāvissēmus
2nd pl.disiectētisdisiectārētisdisiectāverītisdisiectāvissētis
3rd pl.disiectentdisiectārentdisiectāverintdisiectāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.disiectordisiectābardisiectābor
2nd sg.disiectāris
disiectāre
disiectābāris
disiectābāre
disiectāberis
disiectābere
3rd sg.disiectāturdisiectābāturdisiectābitur
1st pl.disiectāmurdisiectābāmurdisiectābimur
2nd pl.disiectāminīdisiectābāminīdisiectābiminī
3rd pl.disiectanturdisiectābanturdisiectābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.disiecterdisiectārer
2nd sg.disiectēris
disiectēre
disiectārēris
disiectārēre
3rd sg.disiectēturdisiectārētur
1st pl.disiectēmurdisiectārēmur
2nd pl.disiectēminīdisiectārēminī
3rd pl.disiectenturdisiectārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.disiectādisiectāre
pres. 2nd pl.disiectātedisiectāminī
fut. 2nd sg.disiectātōdisiectātor
fut. 3rd sg.disiectātōdisiectātor
fut. 2nd pl.disiectātōte—
fut. 3rd pl.disiectantōdisiectantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedisiectāredisiectārī
perfect infinitivedisiectāvissedisiectātum esse
future infinitivedisiectātūrum essedisiectātum īrī
present participledisiectāns—
perfect participle—disiectātus
disiectāta, disiectātā, disiectātae, disiectātam, disiectātārum, disiectātās, disiectātī, disiectātōrum, disiectātōs
future participledisiectātūrus
disiectātūra, disiectātūrā, disiectātūrae, disiectātūram, disiectātūrārum, disiectātūrās, disiectātūre, disiectātūrī, disiectātūrīs, disiectātūrō, disiectātūrōrum, disiectātūrōs, disiectātūrum
disiectandus
disiectanda, disiectandā, disiectandae, disiectandam, disiectandārum, disiectandās, disiectande, disiectandīs, disiectandōrum, disiectandōs
gerunddisiectandī, disiectandō, disiectandumsupinedisiectātum, disiectātū

disjecto, āre, v. freq. a. disicio,
I. to hurl hither and thither, to scatter, disperse: disjectare solet magnum mare transtra, cavernas, etc., Lucr. 2, 553; id. ib. 562; 3, 501: conspiratas gentes, Amm. 16, 3; cf. id. 19, 7.

Origins

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin disiectō From disiciō + -tō.

Italo-Romance
  • Italiandiscettare
Ibero-Romance
  • Spanishdesechar

Quick answers

What does disiectō mean in Latin?
disiectō, a verb, means “to scatter, disperse”.
What are the principal parts of disiectō?
disiectō, disiectāre, disiectāvī, disiectātum (first conjugation).
How do you pronounce disiectō?
In classical Latin, [dɪsˈjɛk.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈjɛk.to].