noun · femininethird declension
disertitūdō
disertitūdō f (genitive disertitūdinis)
Meaning
- eloquence
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | disertitūdō | disertitūdinēs |
| genitive | disertitūdinis | disertitūdinum |
| dative | disertitūdinī | disertitūdinibus |
| accusative | disertitūdinem | disertitūdinēs |
| ablative | disertitūdine | disertitūdinibus |
| vocative | disertitūdō | disertitūdinēs |
dĭsertĭtūdo, ĭnis, f. disertus,
I. eloquence (late Lat.), Hier. Ep. 50, no. 5; Vulg. Isa. 33, 19.
Origins
From disertus + -tūdō.