noun · masculinethird declension
discumbēns
discumbēns m (genitive discumbentis)
Meaning
- guest (for dinner)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | discumbēns | discumbentēs |
| genitive | discumbentis | discumbentum |
| dative | discumbentī | discumbentibus |
| accusative | discumbentem | discumbentēs |
| ablative | discumbente | discumbentibus |
| vocative | discumbēns | discumbentēs |
Origins
Present participle of discumbō.