LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

discruciō

discruciō (present infinitive discruciāre, perfect active discruciāvī, supine discruciātum)
Classical[dɪsˈkrʊ.ki.oː]Ecclesiastical[disˈkruː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to torment or torture

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.discruciōdiscruciābamdiscruciābōdiscruciāvīdiscruciāveramdiscruciāverō
discruciārō
2nd sg.discruciāsdiscruciābāsdiscruciābisdiscruciāvistī
discruciāstī
discruciāverās
discruciārās
discruciāveris
3rd sg.discruciatdiscruciābatdiscruciābitdiscruciāvitdiscruciāverat
discruciārat
discruciāverit
discruciārit
1st pl.discruciāmusdiscruciābāmusdiscruciābimusdiscruciāvimusdiscruciāverāmusdiscruciāverimus
discruciārimus
2nd pl.discruciātisdiscruciābātisdiscruciābitisdiscruciāvistis
discruciāstis
discruciāverātis
discruciārātis
discruciāveritis
discruciāritis
3rd pl.discruciantdiscruciābantdiscruciābuntdiscruciāvērunt
discruciāvēre, discruciārunt
discruciāverant
discruciārant
discruciāverint
discruciārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.discruciemdiscruciāremdiscruciāverim
discruciārim
discruciāvissem
discruciāssem
2nd sg.discruciēsdiscruciārēsdiscruciāverīsdiscruciāvissēs
discruciāssēs
3rd sg.discrucietdiscruciāretdiscruciāverit
discruciārit
discruciāvisset
discruciāsset
1st pl.discruciēmusdiscruciārēmusdiscruciāverīmus
discruciārīmus
discruciāvissēmus
discruciāssēmus
2nd pl.discruciētisdiscruciārētisdiscruciāverītis
discruciārītis
discruciāvissētis
discruciāssētis
3rd pl.discrucientdiscruciārentdiscruciāverint
discruciārint
discruciāvissent
discruciāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.discruciordiscruciābardiscruciābor
2nd sg.discruciāris
discruciāre
discruciābāris
discruciābāre
discruciāberis
discruciābere
3rd sg.discruciāturdiscruciābāturdiscruciābitur
1st pl.discruciāmurdiscruciābāmurdiscruciābimur
2nd pl.discruciāminīdiscruciābāminīdiscruciābiminī
3rd pl.discrucianturdiscruciābanturdiscruciābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.discrucierdiscruciārer
2nd sg.discruciēris
discruciēre
discruciārēris
discruciārēre
3rd sg.discruciēturdiscruciārētur
1st pl.discruciēmurdiscruciārēmur
2nd pl.discruciēminīdiscruciārēminī
3rd pl.discrucienturdiscruciārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.discruciādiscruciāre
pres. 2nd pl.discruciātediscruciāminī
fut. 2nd sg.discruciātōdiscruciātor
fut. 3rd sg.discruciātōdiscruciātor
fut. 2nd pl.discruciātōte—
fut. 3rd pl.discruciantōdiscruciantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediscruciārediscruciārī
perfect infinitivediscruciāvisse
discruciāsse
discruciātum esse
future infinitivediscruciātūrum essediscruciātum īrī
present participlediscruciāns—
perfect participle—discruciātus
discruciāta, discruciātā, discruciātae, discruciātam, discruciātārum, discruciātās, discruciātī, discruciātōrum, discruciātōs
future participlediscruciātūrus
discruciātūra, discruciātūrā, discruciātūrae, discruciātūram, discruciātūrārum, discruciātūrās, discruciātūre, discruciātūrī, discruciātūrīs, discruciātūrō, discruciātūrōrum, discruciātūrōs, discruciātūrum
discruciandus
discrucianda, discruciandā, discruciandae, discruciandam, discruciandārum, discruciandās, discruciande, discruciandīs, discruciandōrum, discruciandōs
gerunddiscruciandī, discruciandō, discruciandumsupinediscruciātum, discruciātū

dis-crŭcĭo, no
I. perf., ātum, 1, v. a., to torture violently, to torment (repeatedly in Plaut. and Cic.; elsewh. rare).
I. Physically: aliquem discruciatum necare, Cic. Phil. 13, 18, 37; Amm. 27, 12, 3.—More freq.,
II. Mentally, with se or in the mid. form, to torment one's self; to be troubled, vexed, chagrined: quid te discrucias? Plaut. Fragm. ap. Non. 143, 3: ego discrucior miser amore, Plaut. Cas. 2, 3, 58; id. Poen. 1, 2, 155.—With acc. and inf., Plaut. Bacch. 3, 3, 31; Cic. Att. 14, 6; Cat. 66, 76: quod enim ipse celeriter arripuit, id cum tarde percipi videt, discruciatur, Cic. Rosc. Com. 11, 31: discrucior animi, quia, etc., Plaut. Aul. 1, 2, 27; so, animi, Ter. Ad. 4, 4, 1.

Origins

From dis- + cruciō.

Quick answers

What does discruciō mean in Latin?
discruciō, a verb, means “to torment or torture”.
What are the principal parts of discruciō?
discruciō, discruciāre, discruciāvī, discruciātum (first conjugation).
How do you pronounce discruciō?
In classical Latin, [dɪsˈkrʊ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈkruː.t͡ʃi.o].