LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adverb

discrētīvē

discrētīvē (not comparable)
Classical[dɪs.kreːˈtiː.weː]Ecclesiastical[dis.kreˈtiː.ve]

Meaning

  1. Late Latinnot comparablediscretively (in a discretive manner)
    Curabat vna f. vtrum non potue rit in exequiis videre patrem. Interim. dicretiue bu ius rei que ad narracionem pertinet nperiorem.mid 4th c. CE, Aelius Donatus, Commentum in Terentii Comoedias 1.2.43 (Eunuchus, 161 BCE)

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindiscrētīvē

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *krey-der. Proto-Italic *krinō Latin cernō Latin discrētum Proto-Indo-European *-wós Proto-Indo-European *-iHwósder. Latin -īvus Latin discrētīvus Latin -ē Latin discrētīvē From discrētīvus + -ē.

Quick answers

What does discrētīvē mean in Latin?
discrētīvē, a adverb, means “discretively (in a discretive manner)”.
How do you pronounce discrētīvē?
In classical Latin, [dɪs.kreːˈtiː.weː]; in ecclesiastical (church) Latin, [dis.kreˈtiː.ve].
Where does discrētīvē come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin discrētīvē.