LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, no passive, no supine stem except in the future active participle

discrepō

discrepō (present infinitive discrepāre, perfect active discrepāvī or discrepuī, future active participle discrepātūrus)
Classical[ˈdɪs.krɛ.poː]Ecclesiastical[ˈdis.kre.po]

Meaning

  1. intransitiveto disagree (with), differ or vary
    Linguā, mōribus, armōrum genere inter sē discrepābant.They differed from one another in language, habits, and type of arms.

Conjugation conjugation 1 future no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.discrepōdiscrepābamdiscrepābōdiscrepāvī
discrepuī
discrepāveram
discrepueram
discrepāverō
discrepuerō, discrepārō
2nd sg.discrepāsdiscrepābāsdiscrepābisdiscrepāvistī
discrepuistī, discrepāstī
discrepāverās
discrepuerās, discrepārās
discrepāveris
discrepueris
3rd sg.discrepatdiscrepābatdiscrepābitdiscrepāvit
discrepuit
discrepāverat
discrepuerat, discrepārat
discrepāverit
discrepuerit, discrepārit
1st pl.discrepāmusdiscrepābāmusdiscrepābimusdiscrepāvimus
discrepuimus
discrepāverāmus
discrepuerāmus
discrepāverimus
discrepuerimus, discrepārimus
2nd pl.discrepātisdiscrepābātisdiscrepābitisdiscrepāvistis
discrepuistis, discrepāstis
discrepāverātis
discrepuerātis, discrepārātis
discrepāveritis
discrepueritis, discrepāritis
3rd pl.discrepantdiscrepābantdiscrepābuntdiscrepāvērunt
discrepāvēre, discrepuērunt, discrepuēre, discrepārunt
discrepāverant
discrepuerant, discrepārant
discrepāverint
discrepuerint, discrepārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.discrepemdiscrepāremdiscrepāverim
discrepuerim, discrepārim
discrepāvissem
discrepuissem, discrepāssem
2nd sg.discrepēsdiscrepārēsdiscrepāverīs
discrepuerīs
discrepāvissēs
discrepuissēs, discrepāssēs
3rd sg.discrepetdiscrepāretdiscrepāverit
discrepuerit, discrepārit
discrepāvisset
discrepuisset, discrepāsset
1st pl.discrepēmusdiscrepārēmusdiscrepāverīmus
discrepuerīmus, discrepārīmus
discrepāvissēmus
discrepuissēmus, discrepāssēmus
2nd pl.discrepētisdiscrepārētisdiscrepāverītis
discrepuerītis, discrepārītis
discrepāvissētis
discrepuissētis, discrepāssētis
3rd pl.discrepentdiscrepārentdiscrepāverint
discrepuerint, discrepārint
discrepāvissent
discrepuissent, discrepāssent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.discrepā—
pres. 2nd pl.discrepāte—
fut. 2nd sg.discrepātō—
fut. 3rd sg.discrepātō—
fut. 2nd pl.discrepātōte—
fut. 3rd pl.discrepantō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediscrepāre—
perfect infinitivediscrepāvisse
discrepuisse, discrepāsse
—
future infinitivediscrepātūrum esse—
present participlediscrepāns—
future participlediscrepātūrus
discrepātūra, discrepātūrā, discrepātūrae, discrepātūram, discrepātūrārum, discrepātūrās, discrepātūre, discrepātūrī, discrepātūrīs, discrepātūrō, discrepātūrōrum, discrepātūrōs, discrepātūrum
—
gerunddiscrepandī, discrepandō, discrepandum

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

re concinere, verbis discrepare
to agree in fact but not in word.

dis-crĕpo, ŭi, 1,
I. v. n., to differ in sound, to sound differently, discordantly, not to harmonize (for syn. cf.: differo, disto, intersum).
I. Lit. (rare; perh. only in Cic.): ut in fidibus aut tibiis, quamvis paulum discrepent, tamen id a sciente animadverti solet: sic videndum est in vita, ne forte quid discrepet, etc., Cic. Off. 1, 40 fin.; id. Rep. 2, 42, 69; id. de Or. 3, 50, 196.—Far more freq.,
II. Trop., to disagree, be different, to vary, differ: peccata, quia discrepant, aeque discrepant, Cic. Fin. 4, 27, 75: oratio verbis discrepans, sententiis congruens, id. Leg. 1, 10 fin.: tres duces discrepantes, prope ut, etc., Liv. 26, 41: nec multum discrepat aetas, * Verg. A. 10, 434 et saep.: eadem dicit; nulla in re discrepat, Cic. Verr. 2, 5, 46: de ceteris rebus discrepantium philosophorum, id. Tusc. 4, 28, 61: verbo inter se discrepare, re unum sonare, id. Off. 3, 21, 83; cf. id. Inv. 2, 49, 144: discrepare ab aequitate sapientiam, id. Rep. 3, 9; so with ab, id. Off. 1, 40, 145; id. de Or. 3, 30, 118; id. Planc. 17, 42 al.: facta ejus cum dictis discrepare, Cic. Fin. 2, 30; so with cum, id. ib. 4, 22; Varr. L. L. 9, § 102 Müll.: ipsi sibi singuli discrepantes, id. de Or. 3, 50, 196; id. Tusc. 4, 13, 29; so with dat., Hor. C. 1, 27, 6; id. S. 1, 6, 92; id. Ep. 2, 2, 194; id. A. P. 152; Pers. 6, 18 al.—
B. Transf.: res discrepat, and more freq. impers. discrepat, there is a difference of opinion respecting something (esp. a fact), it is a matter of dispute, it is undecided (opp. convenit): incidi in rem multum discrepantem auctorum opinionibus, Vell. 1, 7, 2; cf.: causa latendi discrepat, Ov. F. 6, 572: cum de legibus conveniret, de latore tantum discreparet, Liv. 3, 31 fin.; cf.: veneno quidem occisum, convenit; ubi autem discrepat, Suet. Claud. 44; so with rel. clause, Liv. 29, 25, 1: id, quod haud discrepat, id. 9, 46; cf. Suet. Vit. 2: nec discrepat, quin dictator eo anno A. Cornelius fuerit, Liv. 8, 40; so with quin, id. 25, 28, 3; cf. Weissenb. ad Liv. 2, 1, 3: inter scriptores rerum, id. 38, 56: inter auctores, id. 22, 61; 29, 25.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindiscrepō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Latin crepō Latin discrepō From dis- + crepō.

Descendants
  • Catalandiscrepar
  • Englishdiscrepate
  • Italiandiscrepare
  • Portuguesediscrepar
  • Spanishdiscrepar
  • Galiciandiscrepar

In English words that came into English from discrepō

  • discrepancydiscrepantia
  • discrepantdiscrepāns

Quick answers

What does discrepō mean in Latin?
discrepō, a verb, means “to disagree (with), differ or vary”.
What are the principal parts of discrepō?
discrepō, discrepāre, discrepāvī, discrepātūrus (first conjugation, no passive, no supine stem except in the future active participle).
How do you pronounce discrepō?
In classical Latin, [ˈdɪs.krɛ.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdis.kre.po].
Where does discrepō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin discrepō.