verbfirst conjugation, no passive, no supine stem except in the future active participle
discrepō
discrepō (present infinitive discrepāre, perfect active discrepāvī or discrepuī, future active participle discrepātūrus)
Classical[ˈdɪs.krɛ.poː]Ecclesiastical[ˈdis.kre.po]
Meaning
- intransitiveto disagree (with), differ or vary
Linguā, mōribus, armōrum genere inter sē discrepābant.
They differed from one another in language, habits, and type of arms.
Conjugation conjugation 1 future no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discrepō | discrepābam | discrepābō | discrepāvī discrepuī | discrepāveram discrepueram | discrepāverō discrepuerō, discrepārō |
| 2nd sg. | discrepās | discrepābās | discrepābis | discrepāvistī discrepuistī, discrepāstī | discrepāverās discrepuerās, discrepārās | discrepāveris discrepueris |
| 3rd sg. | discrepat | discrepābat | discrepābit | discrepāvit discrepuit | discrepāverat discrepuerat, discrepārat | discrepāverit discrepuerit, discrepārit |
| 1st pl. | discrepāmus | discrepābāmus | discrepābimus | discrepāvimus discrepuimus | discrepāverāmus discrepuerāmus | discrepāverimus discrepuerimus, discrepārimus |
| 2nd pl. | discrepātis | discrepābātis | discrepābitis | discrepāvistis discrepuistis, discrepāstis | discrepāverātis discrepuerātis, discrepārātis | discrepāveritis discrepueritis, discrepāritis |
| 3rd pl. | discrepant | discrepābant | discrepābunt | discrepāvērunt discrepāvēre, discrepuērunt, discrepuēre, discrepārunt | discrepāverant discrepuerant, discrepārant | discrepāverint discrepuerint, discrepārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discrepem | discrepārem | discrepāverim discrepuerim, discrepārim | discrepāvissem discrepuissem, discrepāssem |
| 2nd sg. | discrepēs | discrepārēs | discrepāverīs discrepuerīs | discrepāvissēs discrepuissēs, discrepāssēs |
| 3rd sg. | discrepet | discrepāret | discrepāverit discrepuerit, discrepārit | discrepāvisset discrepuisset, discrepāsset |
| 1st pl. | discrepēmus | discrepārēmus | discrepāverīmus discrepuerīmus, discrepārīmus | discrepāvissēmus discrepuissēmus, discrepāssēmus |
| 2nd pl. | discrepētis | discrepārētis | discrepāverītis discrepuerītis, discrepārītis | discrepāvissētis discrepuissētis, discrepāssētis |
| 3rd pl. | discrepent | discrepārent | discrepāverint discrepuerint, discrepārint | discrepāvissent discrepuissent, discrepāssent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | discrepā | — |
| pres. 2nd pl. | discrepāte | — |
| fut. 2nd sg. | discrepātō | — |
| fut. 3rd sg. | discrepātō | — |
| fut. 2nd pl. | discrepātōte | — |
| fut. 3rd pl. | discrepantō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | discrepāre | — |
| perfect infinitive | discrepāvisse discrepuisse, discrepāsse | — |
| future infinitive | discrepātūrum esse | — |
| present participle | discrepāns | — |
| future participle | discrepātūrus discrepātūra, discrepātūrā, discrepātūrae, discrepātūram, discrepātūrārum, discrepātūrās, discrepātūre, discrepātūrī, discrepātūrīs, discrepātūrō, discrepātūrōrum, discrepātūrōs, discrepātūrum | — |
gerunddiscrepandī, discrepandō, discrepandum
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- re concinere, verbis discrepare
- to agree in fact but not in word.
dis-crĕpo, ŭi, 1,
I. v. n., to differ in sound, to sound differently, discordantly, not to harmonize (for syn. cf.: differo, disto, intersum).
I. Lit. (rare;
perh. only in Cic.): ut in fidibus aut tibiis, quamvis paulum discrepent, tamen id a sciente animadverti solet: sic videndum est in vita, ne forte quid discrepet, etc., Cic. Off. 1, 40 fin.; id. Rep. 2, 42, 69; id. de Or. 3, 50, 196.—Far more freq., II. Trop., to disagree, be different, to vary, differ:
peccata, quia discrepant, aeque discrepant, Cic. Fin. 4, 27, 75: oratio verbis discrepans, sententiis congruens, id. Leg. 1, 10 fin.: tres duces discrepantes, prope ut, etc., Liv. 26, 41: nec multum discrepat aetas, * Verg. A. 10, 434 et saep.: eadem dicit; nulla in re discrepat, Cic. Verr. 2, 5, 46: de ceteris rebus discrepantium philosophorum, id. Tusc. 4, 28, 61: verbo inter se discrepare, re unum sonare, id. Off. 3, 21, 83; cf. id. Inv. 2, 49, 144: discrepare ab aequitate sapientiam, id. Rep. 3, 9; so with ab, id. Off. 1, 40, 145; id. de Or. 3, 30, 118; id. Planc. 17, 42 al.: facta ejus cum dictis discrepare, Cic. Fin. 2, 30; so with cum, id. ib. 4, 22; Varr. L. L. 9, § 102 Müll.: ipsi sibi singuli discrepantes, id. de Or. 3, 50, 196; id. Tusc. 4, 13, 29; so with dat., Hor. C. 1, 27, 6; id. S. 1, 6, 92; id. Ep. 2, 2, 194; id. A. P. 152; Pers. 6, 18 al.—B. Transf.: res discrepat, and more freq. impers. discrepat, there is a difference of opinion respecting something (esp. a fact), it is a matter of dispute, it is undecided (opp. convenit):
incidi in rem multum discrepantem auctorum opinionibus, Vell. 1, 7, 2; cf.: causa latendi discrepat, Ov. F. 6, 572: cum de legibus conveniret, de latore tantum discreparet, Liv. 3, 31 fin.; cf.: veneno quidem occisum, convenit; ubi autem discrepat, Suet. Claud. 44; so with rel. clause, Liv. 29, 25, 1: id, quod haud discrepat, id. 9, 46; cf. Suet. Vit. 2: nec discrepat, quin dictator eo anno A. Cornelius fuerit, Liv. 8, 40; so with quin, id. 25, 28, 3; cf. Weissenb. ad Liv. 2, 1, 3: inter scriptores rerum, id. 38, 56: inter auctores, id. 22, 61; 29, 25.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dis-crepō uī, —, āre,
to differ in sound, be discordant, fail to harmonize: (fides) paulum.—Fig., to disagree, be inconsistent, be different, vary, differ, be at odds: si quid discrepet: quae inter conlegas discrepare videatis: tres duces discrepantes, prope ut defecerint, L.: nec multum discrepat aetas, V.: nullā in re: in eo inter se: oratio verbis discrepat, sententiis congruens: de ceteris rebus: ab aliorum iudiciis: factum a sententiā legis: facta cum dictis: sibi: Vino acinaces discrepat, H.: Primo ne medium discrepet, H.—To be disputed, be in question: causa latendi discrepat, O.—Impers: cum de legibus conveniret, de latore tantum discreparet, L.: inter auctores: nec discrepat, quin, etc., L.: cum haud ferme discreparet, quin, etc., hardly a doubt remained, Cs.
Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Latindiscrepō
Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Latin crepō Latin discrepō From dis- + crepō.
Descendants
- Catalandiscrepar
- Englishdiscrepate
- Italiandiscrepare
- Portuguesediscrepar
- Spanishdiscrepar
- Galiciandiscrepar
In English words that came into English from discrepō
- discrepancydiscrepantia
- discrepantdiscrepāns