verbthird conjugation
discrēdō
discrēdō (present infinitive discrēdere, perfect active discrēdidī, supine discrēditum)
Classical[dɪsˈkreː.doː]Ecclesiastical[disˈkrɛː.do]
Meaning
- Late Latintransitiveto be incredulous towards, to not believe (in)
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discrēdō | discrēdēbam | discrēdam | discrēdidī | discrēdideram | discrēdiderō |
| 2nd sg. | discrēdis | discrēdēbās | discrēdēs | discrēdidistī | discrēdiderās | discrēdideris |
| 3rd sg. | discrēdit | discrēdēbat | discrēdet | discrēdidit | discrēdiderat | discrēdiderit |
| 1st pl. | discrēdimus | discrēdēbāmus | discrēdēmus | discrēdidimus | discrēdiderāmus | discrēdiderimus |
| 2nd pl. | discrēditis | discrēdēbātis | discrēdētis | discrēdidistis | discrēdiderātis | discrēdideritis |
| 3rd pl. | discrēdunt | discrēdēbant | discrēdent | discrēdidērunt discrēdidēre | discrēdiderant | discrēdiderint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discrēdam | discrēderem | discrēdiderim | discrēdidissem |
| 2nd sg. | discrēdās | discrēderēs | discrēdiderīs | discrēdidissēs |
| 3rd sg. | discrēdat | discrēderet | discrēdiderit | discrēdidisset |
| 1st pl. | discrēdāmus | discrēderēmus | discrēdiderīmus | discrēdidissēmus |
| 2nd pl. | discrēdātis | discrēderētis | discrēdiderītis | discrēdidissētis |
| 3rd pl. | discrēdant | discrēderent | discrēdiderint | discrēdidissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | discrēdor | discrēdēbar | discrēdar |
| 2nd sg. | discrēderis discrēdere | discrēdēbāris discrēdēbāre | discrēdēris discrēdēre |
| 3rd sg. | discrēditur | discrēdēbātur | discrēdētur |
| 1st pl. | discrēdimur | discrēdēbāmur | discrēdēmur |
| 2nd pl. | discrēdiminī | discrēdēbāminī | discrēdēminī |
| 3rd pl. | discrēduntur | discrēdēbantur | discrēdentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | discrēdar | discrēderer |
| 2nd sg. | discrēdāris discrēdāre | discrēderēris discrēderēre |
| 3rd sg. | discrēdātur | discrēderētur |
| 1st pl. | discrēdāmur | discrēderēmur |
| 2nd pl. | discrēdāminī | discrēderēminī |
| 3rd pl. | discrēdantur | discrēderentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | discrēde | discrēdere |
| pres. 2nd pl. | discrēdite | discrēdiminī |
| fut. 2nd sg. | discrēditō | discrēditor |
| fut. 3rd sg. | discrēditō | discrēditor |
| fut. 2nd pl. | discrēditōte | — |
| fut. 3rd pl. | discrēduntō | discrēduntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | discrēdere | discrēdī |
| perfect infinitive | discrēdidisse | discrēditum esse |
| future infinitive | discrēditūrum esse | discrēditum īrī |
| present participle | discrēdēns | — |
| perfect participle | — | discrēditus |
| future participle | discrēditūrus | discrēdendus discrēdundus |
gerunddiscrēdendī, discrēdendō, discrēdendumsupinediscrēditum, discrēditū
dis-crēdo, dĭdi, dĭtum, 3,
I. v. a., to be incredulous towards, not to believe (late Lat.), Jul. Val. Res Gest. Alex. M. 3, 58 Mai.; Commod. praef. 3, al.
Origins
dis- + crēdō
Descendants
- Italiandiscredere