noun · femininethird declension
discessiō
discessiō f (genitive discessiōnis)
Meaning
- withdrawal
- dispersal
- separation, division
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | discessiō | discessiōnēs |
| genitive | discessiōnis | discessiōnum |
| dative | discessiōnī | discessiōnibus |
| accusative | discessiōnem | discessiōnēs |
| ablative | discessiōne | discessiōnibus |
| vocative | discessiō | discessiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- discessionem facere (Sest. 34. 74)
- to take the vote (by division).
discessĭo, ōnis, f. discedo.
I. (Very rarely), a separation of married persons, Ter. And. 3, 3, 36;
of the people into parties (with seditio), Gell. 2, 12: stellarum et discessiones et coetus, separations and conjunctions, id. 14, 1, 8; cf.: plebei a patribus, et aliae dissensiones, Sall. H. Fragm. 1, 9 Dietsch.—II. A going away, departure, removal.
A. In gen. (very rarely; cf.
discessus): Nonanus desolatus aliorum discessione, Tac. A. 1, 30 fin.: necessaria, Macr. S. 1, 5, 3.—Far more freq., B. In partic.
1. Polit. t. t., a going over to any one in voting:
senatusconsultum de supplicatione per discessionem fecit, Cic. Phil. 3, 9 fin.; Tac. A. 6, 12; Suet. Tib. 31; cf. Varr. ap. Gell. 14, 7, 12.—Esp.: discessionem facere, to make a division, i. e. to get the vote of the house by dividing it, Cic. Phil. 14, 7 fin.; Hirt. B. G. 8, 52 fin.; 8, 53; Cic. Sest. 34, 74; Tac. A. 3, 69 fin. al.—Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
discessiō ōnis, f
discedo, a separation, division : Si eveniat discessio, a divorce , T.—Of the senate, a division, formal vote : senatus consultum de supplicatione per discessionem fecit: sine ullā varietate, a unanimous vote : quamquam discessio facta non esset, no vote was taken .
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin discessiō From discēdō + -tiō.