proper noun · masculinesecond declension
Dioscorus
Dioscorus m sg (genitive Dioscorī)
Classical[diˈɔs.kɔ.rʊs]Ecclesiastical[diˈɔs.ko.rus]
Meaning
- New Latinmasculinesingulara male given name from Ancient Greek
Inquissime etiam & Nestorius a Cyrillo, & a Leone Dioscorus, heretici iudicati sunt in Ephesina & Chalcedonensi Synodo, cum inter ipsos, totaque tum agitabuntur controversia versarentur
1587 May 17, Bernardyni Bydgoszcz. Wł., De Controversiis inter Ordinem Ecclesiasticum et Secularem in Polonia, page 175:Quod ubi rediens Dioscorus inspexit, audita novitatis causa, adeo in filiam excanduit, ut stricto ense eam appetens parum abfuerit, quin eam dire confoderet
1888, Catholic Church, Breviarium romanum ex decreto sacrosancti Concilii tridentini restitutum, Ratisbonæ: F. Pustet, page 251: - New LatinmasculinesingularDioscorus of Alexandria (Pope of Alexandria)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Dioscorus | — |
| genitive | Dioscorī Dioscūrī | — |
| dative | Dioscorō Dioscūrō | — |
| accusative | Dioscorum Dioscūrum | — |
| ablative | Dioscorō Dioscūrō | — |
| vocative | Dioscore Dioscūre | — |
Origins
- Proto-Indo-European*dyew-
- Proto-Indo-European*dyḗws
- Proto-Hellenic*Dzéus
- Ancient Greek Ζεύς(Zeús)
- Proto-Indo-European*ḱer-
- Proto-Hellenic*kórwos
- Ancient Greek κόρος(kóros)
- LatinDioscorus
Ancient Greek Δῐόσκορος (Dĭóskoros)lbor. Latin Dioscorus Learned borrowing from Ancient Greek Δῐόσκορος (Dĭóskoros).