adjectivefirst/second-declension adjective
dioicus
dioicus (feminine dioica, neuter dioicum)
Classical[diˈo.ɪ.kʊs]Ecclesiastical[diˈɔː.i.kus]
Meaning
- New Latinadjectivedioecious
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dioicus | dioica | dioicum |
| genitive | dioicī | dioicae | dioicī |
| dative | dioicō | dioicae | dioicō |
| accusative | dioicum | dioicam | dioicum |
| ablative | dioicō | dioicā | dioicō |
| vocative | dioice | dioica | dioicum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dioicī | dioicae | dioica |
| genitive | dioicōrum | dioicārum | dioicōrum |
| dative | dioicīs | dioicīs | dioicīs |
| accusative | dioicōs | dioicās | dioica |
| ablative | dioicīs | dioicīs | dioicīs |
| vocative | dioicī | dioicae | dioica |
Origins
Latinized from Ancient Greek δίς (dís, “twice”) + οἶκος (oîkos, “house”).