LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dīmicō

dīmicō (present infinitive dīmicāre, perfect active dīmicāvī, supine dīmicātum)
Classical[ˈdiː.mɪ.koː]Ecclesiastical[ˈdiː.mi.ko]

Meaning

  1. to fight, battle or attack
    To abandon one whose reputation is attackedDimicanti de fama deesse

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Pugnare · Confligere · Dimicare · Digladiari

1. Pugnare and confligere mean, to decide a quarrel by force, generally in a mass, in a battle; dimicare and digladiari, to decide a quarrel by arms, and generally in a single combat. 2. Pugnare denotes a battle, more with reference to its form, and on its brightest side, as requiring skill and courage; confligere, as a mere engagement, in consequence of an occasional collision, on its rough side as aiming at slaughter and carnage. Cic. Balb. 9. Qui cum hoste nostro cominus sæpe in acie pugnavit: comp. with Off. i. 23. Tenere in acie versari et manu cum hoste confligere, immane quiddam et belluarum simile est. Or, Nep. Eum. 4. and 8. 3. Dimicare denotes a fight with weapons agreed upon by the parties, such as swords, spears, lances, clubs, and gives the harmless image of a man who fights in his own defence; whereas digladiari denotes a fight with sword or poniard, and gives the hateful image of a practised gladiator, whose calling and art consist in nothing but fighting and assassinating. Cic. Tusc. iv. 19. Convenit dimicare pro legibus, pro libertate, pro patria: comp. with Leg. iii. 9. Iis sicis, quas ipse se projecisse dicit in forum, quibus inter se digladientur cives. (v. 187.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dīmicōdīmicābamdīmicābōdīmicāvīdīmicāveramdīmicāverō
dīmicārō
2nd sg.dīmicāsdīmicābāsdīmicābisdīmicāvistī
dīmicāstī
dīmicāverās
dīmicārās
dīmicāveris
3rd sg.dīmicatdīmicābatdīmicābitdīmicāvitdīmicāverat
dīmicārat
dīmicāverit
dīmicārit
1st pl.dīmicāmusdīmicābāmusdīmicābimusdīmicāvimusdīmicāverāmusdīmicāverimus
dīmicārimus
2nd pl.dīmicātisdīmicābātisdīmicābitisdīmicāvistis
dīmicāstis
dīmicāverātis
dīmicārātis
dīmicāveritis
dīmicāritis
3rd pl.dīmicantdīmicābantdīmicābuntdīmicāvērunt
dīmicāvēre, dīmicārunt
dīmicāverant
dīmicārant
dīmicāverint
dīmicārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dīmicemdīmicāremdīmicāverim
dīmicārim
dīmicāvissem
dīmicāssem
2nd sg.dīmicēsdīmicārēsdīmicāverīsdīmicāvissēs
dīmicāssēs
3rd sg.dīmicetdīmicāretdīmicāverit
dīmicārit
dīmicāvisset
dīmicāsset
1st pl.dīmicēmusdīmicārēmusdīmicāverīmus
dīmicārīmus
dīmicāvissēmus
dīmicāssēmus
2nd pl.dīmicētisdīmicārētisdīmicāverītis
dīmicārītis
dīmicāvissētis
dīmicāssētis
3rd pl.dīmicentdīmicārentdīmicāverint
dīmicārint
dīmicāvissent
dīmicāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dīmicordīmicābardīmicābor
2nd sg.dīmicāris
dīmicāre
dīmicābāris
dīmicābāre
dīmicāberis
dīmicābere
3rd sg.dīmicāturdīmicābāturdīmicābitur
1st pl.dīmicāmurdīmicābāmurdīmicābimur
2nd pl.dīmicāminīdīmicābāminīdīmicābiminī
3rd pl.dīmicanturdīmicābanturdīmicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dīmicerdīmicārer
2nd sg.dīmicēris
dīmicēre
dīmicārēris
dīmicārēre
3rd sg.dīmicēturdīmicārētur
1st pl.dīmicēmurdīmicārēmur
2nd pl.dīmicēminīdīmicārēminī
3rd pl.dīmicenturdīmicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dīmicādīmicāre
pres. 2nd pl.dīmicātedīmicāminī
fut. 2nd sg.dīmicātōdīmicātor
fut. 3rd sg.dīmicātōdīmicātor
fut. 2nd pl.dīmicātōte—
fut. 3rd pl.dīmicantōdīmicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedīmicāredīmicārī
perfect infinitivedīmicāvisse
dīmicāsse
dīmicātum esse
future infinitivedīmicātūrum essedīmicātum īrī
present participledīmicāns—
perfect participle—dīmicātus
dīmicāta, dīmicātā, dīmicātae, dīmicātam, dīmicātārum, dīmicātās, dīmicātī, dīmicātōrum, dīmicātōs
future participledīmicātūrus
dīmicātūra, dīmicātūrā, dīmicātūrae, dīmicātūram, dīmicātūrārum, dīmicātūrās, dīmicātūre, dīmicātūrī, dīmicātūrīs, dīmicātūrō, dīmicātūrōrum, dīmicātūrōs, dīmicātūrum
dīmicandus
dīmicanda, dīmicandā, dīmicandae, dīmicandam, dīmicandārum, dīmicandās, dīmicande, dīmicandīs, dīmicandōrum, dīmicandōs
gerunddīmicandī, dīmicandō, dīmicandumsupinedīmicātum, dīmicātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

in acie dimicare
to fight a pitched battle.
pro aris et focis pugnare, certare, dimicare
to fight for hearth and home.

dī-mĭco, āvi (e. g. dimicavere, Vell. 2, 85, 1;
I. dimicaverant, Caes. B. C. 2, 4, 3; dimicassent, Vell. 2, 85, 5 al.; dimicuisse, Ov. Am. 2, 7, 2; 2, 13, 28), ātum, 1, v. n., lit., to brandish one's weapons against the enemy, i. e. to fight, struggle, contend (freq. and class.).
I. Lit.: manum conserere atque armis dimicare, Caes. B. C. 1, 20, 4: armis cum aliquo, Nep. Milt. 1, 2: ferro pro patria, Liv. 1, 24: acie cum aliquo, id. 2, 49 fin.; for which: in acie, Caes. B. G. 7, 64, 2: proelio, id. ib. 5, 16, 2; 6, 31, 1 al.: equitatu, Nep. Eum. 3 fin.: adversus aliquem, Nep. Milt. 4 fin.: pro legibus, pro libertate, pro patria, Cic. Tusc. 4, 19 et saep.: tuto dimicare, Caes. B. G. 3, 24, 2; so absol., id. ib. 2, 21, 5; 3, 17 fin. et saep.—Pass. impers.: ancipiti proelio dimicatur, Caes. B. C. 3, 63, 3; so, proelio, id. ib. 1, 41, 3; 3, 72, 3 al.; and without proelio, id. B. G. 5, 16, 1; id. B. C. 3, 85, 3; Cic. Off. 1, 12, 38; cf.: in mortem dimicabatur, Vell. 2, 85, 4 al.—In partic. of gladiatorial combats, Suet. Caes. 26; 39; id. Calig. 27; 30; Plin. 8, 7, 7, § 18 al.—
b. With an abstr. subject: leonum feritas inter se non dimicat, Plin. H. N. 7 prooem. § 5.
II. Transf. beyond the milit. sphere, to struggle, to strive, to contend: omni ratione erit dimicandum, ut, etc., Cic. Div. ap. Caecil. 22, 72: dimicantes competitores, Liv. 6, 41: de sua potentia periculo civitatis, Cic. Att. 7, 3; esp. with the accessory idea of risk, hazard: reos, de capite, de fama, de civitate, de fortunis, de liberis dimicantes (for which, shortly before: qui auderent se et salutem suam in discrimen offerre), Cic. Sest. 1: de honore et gloria (for which, shortly before: de vita, de gloria in discrimen vocantur), id. Off. 1, 24, 83: de vita gloriae causa, id. Arch. 10, 23; cf.: de vita, id. ib. 11 fin.; Liv. 24, 26: de omnibus fortunis reip., Pompei. ap. Cic. Att. 8, 12 D.: de fama, Nep. Timoth. 4, 3: de liberis, Liv. 3, 44 fin.; and: de repulsa, i. e. at the risk of one, id. 6, 40; cf. also without de: ut in singulas horas capite dimices tuo, Liv. 2, 12 (in Cic. Fin. 2, 17, 56, the reading is dubious, v. Madv. ad h. l.).—
b. In Tertullian, borrowed from the lang. of gladiators (v. supra, no. I.): ad hanc jam lineam dimicabit nostra congressio, Tert. Pudic. 6; id. adv. Marc. 1, 7.

Origins

From dis- + micō.

Quick answers

What does dīmicō mean in Latin?
dīmicō, a verb, means “to fight, battle or attack”.
What are the principal parts of dīmicō?
dīmicō, dīmicāre, dīmicāvī, dīmicātum (first conjugation).
How do you pronounce dīmicō?
In classical Latin, [ˈdiː.mɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdiː.mi.ko].