dīmicō
Meaning
- to fight, battle or attack
To abandon one whose reputation is attacked
Dimicanti de fama deesse
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Pugnare · Confligere · Dimicare · Digladiari
1. Pugnare and confligere mean, to decide a quarrel by force, generally in a mass, in a battle; dimicare and digladiari, to decide a quarrel by arms, and generally in a single combat. 2. Pugnare denotes a battle, more with reference to its form, and on its brightest side, as requiring skill and courage; confligere, as a mere engagement, in consequence of an occasional collision, on its rough side as aiming at slaughter and carnage. Cic. Balb. 9. Qui cum hoste nostro cominus sæpe in acie pugnavit: comp. with Off. i. 23. Tenere in acie versari et manu cum hoste confligere, immane quiddam et belluarum simile est. Or, Nep. Eum. 4. and 8. 3. Dimicare denotes a fight with weapons agreed upon by the parties, such as swords, spears, lances, clubs, and gives the harmless image of a man who fights in his own defence; whereas digladiari denotes a fight with sword or poniard, and gives the hateful image of a practised gladiator, whose calling and art consist in nothing but fighting and assassinating. Cic. Tusc. iv. 19. Convenit dimicare pro legibus, pro libertate, pro patria: comp. with Leg. iii. 9. Iis sicis, quas ipse se projecisse dicit in forum, quibus inter se digladientur cives. (v. 187.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dīmicō | dīmicābam | dīmicābō | dīmicāvī | dīmicāveram | dīmicāverō dīmicārō |
| 2nd sg. | dīmicās | dīmicābās | dīmicābis | dīmicāvistī dīmicāstī | dīmicāverās dīmicārās | dīmicāveris |
| 3rd sg. | dīmicat | dīmicābat | dīmicābit | dīmicāvit | dīmicāverat dīmicārat | dīmicāverit dīmicārit |
| 1st pl. | dīmicāmus | dīmicābāmus | dīmicābimus | dīmicāvimus | dīmicāverāmus | dīmicāverimus dīmicārimus |
| 2nd pl. | dīmicātis | dīmicābātis | dīmicābitis | dīmicāvistis dīmicāstis | dīmicāverātis dīmicārātis | dīmicāveritis dīmicāritis |
| 3rd pl. | dīmicant | dīmicābant | dīmicābunt | dīmicāvērunt dīmicāvēre, dīmicārunt | dīmicāverant dīmicārant | dīmicāverint dīmicārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dīmicem | dīmicārem | dīmicāverim dīmicārim | dīmicāvissem dīmicāssem |
| 2nd sg. | dīmicēs | dīmicārēs | dīmicāverīs | dīmicāvissēs dīmicāssēs |
| 3rd sg. | dīmicet | dīmicāret | dīmicāverit dīmicārit | dīmicāvisset dīmicāsset |
| 1st pl. | dīmicēmus | dīmicārēmus | dīmicāverīmus dīmicārīmus | dīmicāvissēmus dīmicāssēmus |
| 2nd pl. | dīmicētis | dīmicārētis | dīmicāverītis dīmicārītis | dīmicāvissētis dīmicāssētis |
| 3rd pl. | dīmicent | dīmicārent | dīmicāverint dīmicārint | dīmicāvissent dīmicāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dīmicor | dīmicābar | dīmicābor |
| 2nd sg. | dīmicāris dīmicāre | dīmicābāris dīmicābāre | dīmicāberis dīmicābere |
| 3rd sg. | dīmicātur | dīmicābātur | dīmicābitur |
| 1st pl. | dīmicāmur | dīmicābāmur | dīmicābimur |
| 2nd pl. | dīmicāminī | dīmicābāminī | dīmicābiminī |
| 3rd pl. | dīmicantur | dīmicābantur | dīmicābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dīmicer | dīmicārer |
| 2nd sg. | dīmicēris dīmicēre | dīmicārēris dīmicārēre |
| 3rd sg. | dīmicētur | dīmicārētur |
| 1st pl. | dīmicēmur | dīmicārēmur |
| 2nd pl. | dīmicēminī | dīmicārēminī |
| 3rd pl. | dīmicentur | dīmicārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dīmicā | dīmicāre |
| pres. 2nd pl. | dīmicāte | dīmicāminī |
| fut. 2nd sg. | dīmicātō | dīmicātor |
| fut. 3rd sg. | dīmicātō | dīmicātor |
| fut. 2nd pl. | dīmicātōte | — |
| fut. 3rd pl. | dīmicantō | dīmicantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dīmicāre | dīmicārī |
| perfect infinitive | dīmicāvisse dīmicāsse | dīmicātum esse |
| future infinitive | dīmicātūrum esse | dīmicātum īrī |
| present participle | dīmicāns | — |
| perfect participle | — | dīmicātus dīmicāta, dīmicātā, dīmicātae, dīmicātam, dīmicātārum, dīmicātās, dīmicātī, dīmicātōrum, dīmicātōs |
| future participle | dīmicātūrus dīmicātūra, dīmicātūrā, dīmicātūrae, dīmicātūram, dīmicātūrārum, dīmicātūrās, dīmicātūre, dīmicātūrī, dīmicātūrīs, dīmicātūrō, dīmicātūrōrum, dīmicātūrōs, dīmicātūrum | dīmicandus dīmicanda, dīmicandā, dīmicandae, dīmicandam, dīmicandārum, dīmicandās, dīmicande, dīmicandīs, dīmicandōrum, dīmicandōs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- in acie dimicare
- to fight a pitched battle.
- pro aris et focis pugnare, certare, dimicare
- to fight for hearth and home.
dimicaverant, Caes. B. C. 2, 4, 3; dimicassent, Vell. 2, 85, 5 al.; dimicuisse, Ov. Am. 2, 7, 2; 2, 13, 28), ātum, 1, v. n., lit., to brandish one's weapons against the enemy, i. e. to fight, struggle, contend (freq. and class.). manum conserere atque armis dimicare, Caes. B. C. 1, 20, 4: armis cum aliquo, Nep. Milt. 1, 2: ferro pro patria, Liv. 1, 24: acie cum aliquo, id. 2, 49 fin.; for which: in acie, Caes. B. G. 7, 64, 2: proelio, id. ib. 5, 16, 2; 6, 31, 1 al.: equitatu, Nep. Eum. 3 fin.: adversus aliquem, Nep. Milt. 4 fin.: pro legibus, pro libertate, pro patria, Cic. Tusc. 4, 19 et saep.: tuto dimicare, Caes. B. G. 3, 24, 2; so absol., id. ib. 2, 21, 5; 3, 17 fin. et saep.—Pass. impers.: ancipiti proelio dimicatur, Caes. B. C. 3, 63, 3; so, proelio, id. ib. 1, 41, 3; 3, 72, 3 al.; and without proelio, id. B. G. 5, 16, 1; id. B. C. 3, 85, 3; Cic. Off. 1, 12, 38; cf.: in mortem dimicabatur, Vell. 2, 85, 4 al.—In partic. of gladiatorial combats, Suet. Caes. 26; 39; id. Calig. 27; 30; Plin. 8, 7, 7, § 18 al.—leonum feritas inter se non dimicat, Plin. H. N. 7 prooem. § 5.dimicantes competitores, Liv. 6, 41: de sua potentia periculo civitatis, Cic. Att. 7, 3; esp. with the accessory idea of risk, hazard: reos, de capite, de fama, de civitate, de fortunis, de liberis dimicantes (for which, shortly before: qui auderent se et salutem suam in discrimen offerre), Cic. Sest. 1: de honore et gloria (for which, shortly before: de vita, de gloria in discrimen vocantur), id. Off. 1, 24, 83: de vita gloriae causa, id. Arch. 10, 23; cf.: de vita, id. ib. 11 fin.; Liv. 24, 26: de omnibus fortunis reip., Pompei. ap. Cic. Att. 8, 12 D.: de fama, Nep. Timoth. 4, 3: de liberis, Liv. 3, 44 fin.; and: de repulsa, i. e. at the risk of one, id. 6, 40; cf. also without de: ut in singulas horas capite dimices tuo, Liv. 2, 12 (in Cic. Fin. 2, 17, 56, the reading is dubious, v. Madv. ad h. l.).—ad hanc jam lineam dimicabit nostra congressio, Tert. Pudic. 6; id. adv. Marc. 1, 7.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From dis- + micō.