noun · femininethird declension
dīlacerātiō
dīlacerātiō f (genitive dīlacerātiōnis)
Classical[diː.ɫa.kɛˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[di.la.t͡ʃeˈrat.t͡si.o]
Meaning
- tearing to pieces
- shredding
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dīlacerātiō | dīlacerātiōnēs |
| genitive | dīlacerātiōnis | dīlacerātiōnum |
| dative | dīlacerātiōnī | dīlacerātiōnibus |
| accusative | dīlacerātiōnem | dīlacerātiōnēs |
| ablative | dīlacerātiōne | dīlacerātiōnibus |
| vocative | dīlacerātiō | dīlacerātiōnēs |
dīlăcĕrātĭo, ōnis, f. dilacero,
I. a tearing apart, tearing to pieces, Arn. 2, p. 74; Vulg. Nahum, 3, 1.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dīlacerātiō From dīlacerō + -tiō.