adjectivefirst/second-declension adjective
Dīdius1
Dīdius (feminine Dīdia, neuter Dīdium)
Classical[ˈdiː.di.ʊs]Ecclesiastical[ˈdiː.di.us]
Meaning
- adjectiveof or pertaining to the gens Didia.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Dīdius | Dīdia | Dīdium |
| genitive | Dīdiī | Dīdiae | Dīdiī |
| dative | Dīdiō | Dīdiae | Dīdiō |
| accusative | Dīdium | Dīdiam | Dīdium |
| ablative | Dīdiō | Dīdiā | Dīdiō |
| vocative | Dīdie | Dīdia | Dīdium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Dīdiī | Dīdiae | Dīdia |
| genitive | Dīdiōrum | Dīdiārum | Dīdiōrum |
| dative | Dīdiīs | Dīdiīs | Dīdiīs |
| accusative | Dīdiōs | Dīdiās | Dīdia |
| ablative | Dīdiīs | Dīdiīs | Dīdiīs |
| vocative | Dīdiī | Dīdiae | Dīdia |
Dīdĭus, a, um,
I. the name of a Roman plebeian gens; so T. Didius, consul in the year 656 a. u. c., Cic. Planc. 25, 61; Ov. F. 6, 568 al.; Didius Julianus, emperor of Rome in the year 193 A. D., whose life is written by Spartianus.—
II. Adj.:
Lex Didia sumptuaria, of the year 610 a. u. c., Macr. S. 2, 13, 6. Another law: Lex Caecilia Didia, of the year 656, Cic. Sest. 64, 135; id. Att. 2, 9, 1 al.