noun · masculinefourth declension
dictātus
dictātus m (genitive dictātūs)
Classical[dɪkˈtaː.tʊs]Ecclesiastical[dikˈtaː.tus]
Meaning
- uncommona dictation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dictātus | dictātūs |
| genitive | dictātūs | dictātuum |
| dative | dictātuī | dictātibus |
| accusative | dictātum | dictātūs |
| ablative | dictātū | dictātibus |
| vocative | dictātus | dictātūs |
Origins
- Proto-Indo-European*deyḱ-
- Proto-Indo-European*déyḱeti
- Proto-Italic*deikō
- Latindictātus
Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin dictō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin dictātus From dictō (“repeat, dictate”) + -tus (action noun forming suffix).
In English words that came into English from dictātus
- dictationdictātiō
- dictatedictātus