LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation, suppletive

dēsuēfaciō

dēsuēfaciō (present infinitive dēsuēfacere, perfect active dēsuēfēcī, supine dēsuēfactum)
Classical[deː.su.eːˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[de.s̬u.eˈfaː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. suppletiveto disuse, disaccustom

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēsuēfaciōdēsuēfaciēbamdēsuēfaciamdēsuēfēcīdēsuēfēceramdēsuēfēcerō
2nd sg.dēsuēfacisdēsuēfaciēbāsdēsuēfaciēsdēsuēfēcistīdēsuēfēcerāsdēsuēfēceris
3rd sg.dēsuēfacitdēsuēfaciēbatdēsuēfacietdēsuēfēcitdēsuēfēceratdēsuēfēcerit
1st pl.dēsuēfacimusdēsuēfaciēbāmusdēsuēfaciēmusdēsuēfēcimusdēsuēfēcerāmusdēsuēfēcerimus
2nd pl.dēsuēfacitisdēsuēfaciēbātisdēsuēfaciētisdēsuēfēcistisdēsuēfēcerātisdēsuēfēceritis
3rd pl.dēsuēfaciuntdēsuēfaciēbantdēsuēfacientdēsuēfēcērunt
dēsuēfēcēre
dēsuēfēcerantdēsuēfēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēsuēfaciamdēsuēfaceremdēsuēfēcerimdēsuēfēcissem
2nd sg.dēsuēfaciāsdēsuēfacerēsdēsuēfēcerīsdēsuēfēcissēs
3rd sg.dēsuēfaciatdēsuēfaceretdēsuēfēceritdēsuēfēcisset
1st pl.dēsuēfaciāmusdēsuēfacerēmusdēsuēfēcerīmusdēsuēfēcissēmus
2nd pl.dēsuēfaciātisdēsuēfacerētisdēsuēfēcerītisdēsuēfēcissētis
3rd pl.dēsuēfaciantdēsuēfacerentdēsuēfēcerintdēsuēfēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēsuēfīōdēsuēfīēbamdēsuēfīam
2nd sg.dēsuēfīsdēsuēfīēbāsdēsuēfīēs
3rd sg.dēsuēfitdēsuēfīēbatdēsuēfīet
1st pl.dēsuēfīmusdēsuēfīēbāmusdēsuēfīēmus
2nd pl.dēsuēfītisdēsuēfīēbātisdēsuēfīētis
3rd pl.dēsuēfīuntdēsuēfīēbantdēsuēfīent
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēsuēfīamdēsuēfierem
2nd sg.dēsuēfīāsdēsuēfierēs
3rd sg.dēsuēfīatdēsuēfieret
1st pl.dēsuēfīāmusdēsuēfierēmus
2nd pl.dēsuēfīātisdēsuēfierētis
3rd pl.dēsuēfīantdēsuēfierent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēsuēface
desuefac
dēsuēfī
pres. 2nd pl.dēsuēfacitedēsuēfīte
fut. 2nd sg.dēsuēfacitōdēsuēfītō
fut. 3rd sg.dēsuēfacitōdēsuēfītō
fut. 2nd pl.dēsuēfacitōtedēsuēfītōte
fut. 3rd pl.dēsuēfaciuntōdēsuēfīuntō
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēsuēfaceredēsuēfierī
perfect infinitivedēsuēfēcissedēsuēfactum esse
future infinitivedēsuēfactūrum essedēsuēfactum īrī
present participledēsuēfaciēns—
perfect participle—dēsuēfactus
dēsuēfacta, dēsuēfactā, dēsuēfactae, dēsuēfactam, dēsuēfactārum, dēsuēfactās, dēsuēfacte, dēsuēfactī, dēsuēfactīs, dēsuēfactō, dēsuēfactōrum, dēsuēfactōs
future participledēsuēfactūrus
dēsuēfactūra, dēsuēfactūrā, dēsuēfactūrae, dēsuēfactūram, dēsuēfactūrārum, dēsuēfactūrās, dēsuēfactūre, dēsuēfactūrī, dēsuēfactūrīs, dēsuēfactūrō, dēsuēfactūrōrum, dēsuēfactūrōs, dēsuēfactūrum
dēsuēfaciendus
dēsuēfaciundus, dēsuēfacienda, dēsuēfaciendā, dēsuēfaciendae, dēsuēfaciendam, dēsuēfaciendārum, dēsuēfaciendās, dēsuēfaciende, dēsuēfaciendīs, dēsuēfaciendōrum, dēsuēfaciendōs
gerunddēsuēfaciendī, dēsuēfaciendō, dēsuēfaciendumsupinedēsuēfactum, dēsuēfactū

dēsŭē-făcĭo, fēci, factum, 3, v. a. desueo,
I. to disuse, disaccustom, bring out of use (very rare): catuli (a matre) minutatim desuefiunt, Varr. R. R. 2, 9, 12: multitudo desuefacta a contionibus, *Cic. Clu. 40, 110; cf. Tert. Pall. 4.

Origins

Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin dēsuēfaciō From desuēscō + faciō.

Quick answers

What does dēsuēfaciō mean in Latin?
dēsuēfaciō, a verb, means “to disuse, disaccustom”.
What are the principal parts of dēsuēfaciō?
dēsuēfaciō, dēsuēfacere, dēsuēfēcī (third (-iō variant) conjugation, suppletive).
How do you pronounce dēsuēfaciō?
In classical Latin, [deː.su.eːˈfa.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [de.s̬u.eˈfaː.t͡ʃi.o].