LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no perfect or supine stems

dēspuō

dēspuō (present infinitive dēspuere)

Meaning

  1. to spit out or upon
  2. to reject or abhor

Conjugation conjugation 3 perfect

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēspuōdēspuēbamdēspuam———
2nd sg.dēspuisdēspuēbāsdēspuēs———
3rd sg.dēspuitdēspuēbatdēspuet———
1st pl.dēspuimusdēspuēbāmusdēspuēmus———
2nd pl.dēspuitisdēspuēbātisdēspuētis———
3rd pl.dēspuuntdēspuēbantdēspuent———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēspuamdēspuerem——
2nd sg.dēspuāsdēspuerēs——
3rd sg.dēspuatdēspueret——
1st pl.dēspuāmusdēspuerēmus——
2nd pl.dēspuātisdēspuerētis——
3rd pl.dēspuantdēspuerent——
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēspuordēspuēbardēspuar
2nd sg.dēspueris
dēspuere
dēspuēbāris
dēspuēbāre
dēspuēris
dēspuēre
3rd sg.dēspuiturdēspuēbāturdēspuētur
1st pl.dēspuimurdēspuēbāmurdēspuēmur
2nd pl.dēspuiminīdēspuēbāminīdēspuēminī
3rd pl.dēspuunturdēspuēbanturdēspuentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēspuardēspuerer
2nd sg.dēspuāris
dēspuāre
dēspuerēris
dēspuerēre
3rd sg.dēspuāturdēspuerētur
1st pl.dēspuāmurdēspuerēmur
2nd pl.dēspuāminīdēspuerēminī
3rd pl.dēspuanturdēspuerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēspuedēspuere
pres. 2nd pl.dēspuitedēspuiminī
fut. 2nd sg.dēspuitōdēspuitor
fut. 3rd sg.dēspuitōdēspuitor
fut. 2nd pl.dēspuitōte—
fut. 3rd pl.dēspuuntōdēspuuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēspueredēspuī
perfect infinitivedēspuisse—
present participledēspuēns—
future participle—dēspuendus
dēspuenda, dēspuendā, dēspuendae, dēspuendam, dēspuendārum, dēspuendās, dēspuende, dēspuendīs, dēspuendōrum, dēspuendōs
gerunddēspuendī, dēspuendō, dēspuendum

dē-spŭo, ĕre, v. n. and a.
I. , to spit out, to spit.
I. Prop., Liv. 5, 40; Naev. ap. Gell. 2, 19, 6; esp. as a religious observance for averting a disease, etc.; so, act. morbos, Plin. 28, 4, 7, § 35: tenerum ignem, Claud. rapt. Pros. 2, 52; neutr., Varr. R. R. 1, 2, 27; Tib. 1, 2, 54; Plin. 10, 23, 33, § 69.— Hence,
II. Trop., to reject, abhor (syn.: deprecari, aspernari, spernere, etc.), Plaut. As. 1, 1, 26: preces alicujus, Catull. 50, 19: voluptates (with spernere opes), Sen. Ep. 104 fin.—With in: acre in mores, Pers. 4, 35, dub. (others: despuat, hi mores, etc.).

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēspuō

Latin dē- Latin spuō Latin dēspuō From dē- + spuō.

Quick answers

What does dēspuō mean in Latin?
dēspuō, a verb, means “to spit out or upon; to reject or abhor”.
What are the principal parts of dēspuō?
dēspuō, dēspuere (third conjugation, no perfect or supine stems).
Where does dēspuō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēspuō.