LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

dēspicor

dēspicor (present infinitive dēspicārī, perfect active dēspicātus sum)
Classical[ˈdeːs.pɪ.kɔr]Ecclesiastical[ˈdɛs.pi.kor]

Meaning

  1. deponentrareto despise, disdain
    c. 300 CE – c. 350 CE, De viris illustribus 23.8

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēspicordēspicābardēspicābor———
2nd sg.dēspicāris
dēspicāre
dēspicābāris
dēspicābāre
dēspicāberis
dēspicābere
———
3rd sg.dēspicāturdēspicābāturdēspicābitur———
1st pl.dēspicāmurdēspicābāmurdēspicābimur———
2nd pl.dēspicāminīdēspicābāminīdēspicābiminī———
3rd pl.dēspicanturdēspicābanturdēspicābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēspicerdēspicārer——
2nd sg.dēspicēris
dēspicēre
dēspicārēris
dēspicārēre
——
3rd sg.dēspicēturdēspicārētur——
1st pl.dēspicēmurdēspicārēmur——
2nd pl.dēspicēminīdēspicārēminī——
3rd pl.dēspicenturdēspicārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēspicāre—
pres. 2nd pl.dēspicāminī—
fut. 2nd sg.dēspicātor—
fut. 3rd sg.dēspicātor—
fut. 3rd pl.dēspicantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēspicārī—
perfect infinitivedēspicātum esse—
future infinitivedēspicātūrum esse—
present participledēspicāns—
perfect participledēspicātus
dēspicāta, dēspicātā, dēspicātae, dēspicātam, dēspicātārum, dēspicātās, dēspicāte, dēspicātī, dēspicātīs, dēspicātō, dēspicātōrum, dēspicātōs
—
future participledēspicātūrusdēspicandus
gerunddēspicandī, dēspicandō, dēspicandumsupinedēspicātum, dēspicātū

dēspĭcor, ātus, 1,
I. v. dep. a. [despicio, no. I. B.), to despise, disdain (very rare): aliquem, Q. Pompeius ap. Prisc. p. 793 P.; Aur. Vict. Vir. Ill. 23.—Hence, dēspĭcā-tus, a, um, in a pass. sense, despised: vir me habet despicatam, Plaut. Cas. 2, 2, 15 and 19; cf. Ter. Eun. 2, 3, 92.—
B. As P. a.: despicatissimus homo, Cic. Sest. 16; cf.: contemptissimi ac despicatissimi, Cic. Verr. 2, 3, 41, § 98 Zumpt N. cr.

Origins

Perhaps from an intermediate dēspex + -or or modelled on auspicor; compare cōnspicor and suspicor.

Quick answers

What does dēspicor mean in Latin?
dēspicor, a verb, means “to despise, disdain”.
What are the principal parts of dēspicor?
dēspicor, dēspicārī, dēspicātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce dēspicor?
In classical Latin, [ˈdeːs.pɪ.kɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdɛs.pi.kor].