verbfirst conjugation, deponent
dēspicor
dēspicor (present infinitive dēspicārī, perfect active dēspicātus sum)
Classical[ˈdeːs.pɪ.kɔr]Ecclesiastical[ˈdɛs.pi.kor]
Meaning
- deponentrareto despise, disdain
c. 300 CE – c. 350 CE, De viris illustribus 23.8
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēspicor | dēspicābar | dēspicābor | — | — | — |
| 2nd sg. | dēspicāris dēspicāre | dēspicābāris dēspicābāre | dēspicāberis dēspicābere | — | — | — |
| 3rd sg. | dēspicātur | dēspicābātur | dēspicābitur | — | — | — |
| 1st pl. | dēspicāmur | dēspicābāmur | dēspicābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | dēspicāminī | dēspicābāminī | dēspicābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | dēspicantur | dēspicābantur | dēspicābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēspicer | dēspicārer | — | — |
| 2nd sg. | dēspicēris dēspicēre | dēspicārēris dēspicārēre | — | — |
| 3rd sg. | dēspicētur | dēspicārētur | — | — |
| 1st pl. | dēspicēmur | dēspicārēmur | — | — |
| 2nd pl. | dēspicēminī | dēspicārēminī | — | — |
| 3rd pl. | dēspicentur | dēspicārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dēspicāre | — |
| pres. 2nd pl. | dēspicāminī | — |
| fut. 2nd sg. | dēspicātor | — |
| fut. 3rd sg. | dēspicātor | — |
| fut. 3rd pl. | dēspicantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dēspicārī | — |
| perfect infinitive | dēspicātum esse | — |
| future infinitive | dēspicātūrum esse | — |
| present participle | dēspicāns | — |
| perfect participle | dēspicātus dēspicāta, dēspicātā, dēspicātae, dēspicātam, dēspicātārum, dēspicātās, dēspicāte, dēspicātī, dēspicātīs, dēspicātō, dēspicātōrum, dēspicātōs | — |
| future participle | dēspicātūrus | dēspicandus |
gerunddēspicandī, dēspicandō, dēspicandumsupinedēspicātum, dēspicātū
dēspĭcor, ātus, 1,
I. v. dep. a. [despicio, no. I. B.), to despise, disdain (very rare): aliquem, Q. Pompeius ap. Prisc. p. 793 P.; Aur. Vict. Vir. Ill. 23.—Hence, dēspĭcā-tus, a, um, in a pass. sense, despised:
vir me habet despicatam, Plaut. Cas. 2, 2, 15 and 19; cf. Ter. Eun. 2, 3, 92.—B. As P. a.:
despicatissimus homo, Cic. Sest. 16; cf.: contemptissimi ac despicatissimi, Cic. Verr. 2, 3, 41, § 98 Zumpt N. cr.Origins
Perhaps from an intermediate dēspex + -or or modelled on auspicor; compare cōnspicor and suspicor.