noun · femininefirst declension
dēspicientia
dēspicientia f (genitive dēspicientiae)
Meaning
- a despising; contempt
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dēspicientia | dēspicientiae |
| genitive | dēspicientiae | dēspicientiārum |
| dative | dēspicientiae | dēspicientiīs |
| accusative | dēspicientiam | dēspicientiās |
| ablative | dēspicientiā | dēspicientiīs |
| vocative | dēspicientia | dēspicientiae |
dēspĭcĭentĭa, ae, f. despicio,
I. a despising, contempt (very rare;
perh. only in Cic.): in omnium rerum humanarum contemptione ac despicientia, Cic. Tusc. 1, 40: rerum externarum, id. Off. 1, 20: animi, id. ib. 2, 11: in contemnendis honoribus, id. Part. Or. 23, 81.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dēspicientia ae, f
despiciens, a despising, contempt : rerum humanarum: animi.