noun · masculinefourth declension
dēspicātus
dēspicātus m (genitive dēspicātūs)
Classical[deːs.pɪˈkaː.tʊs]Ecclesiastical[des.piˈkaː.tus]
Meaning
- rarescorn, contempt
c. 200 BCE, Plautus, Menaechmi 4.3.19
59 BCE, Cicero, Pro Flacco 65
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dēspicātus | dēspicātūs |
| genitive | dēspicātūs | dēspicātuum |
| dative | dēspicātuī | dēspicātibus |
| accusative | dēspicātum | dēspicātūs |
| ablative | dēspicātū | dēspicātibus |
| vocative | dēspicātus | dēspicātūs |
dēspĭcātus, a, um, Part. and P. a., from despicor.
dēspĭcātus, ūs, m. despicor,
I. contempt (very rare, only in dat.): aliquem habere despicatui, to despise, * Plaut. Men. 4, 3, 19: si quis despicatui ducitur, is despised, * Cic. Fl. 27, 65.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dēspicātus adj. with sup.
de+SPEC-, in contempt, despised : nos nostramque adulescentiam Habent despicatam, T.— Contemptible, despicable : despicatissimus homo.
(dēspicātus ūs), m
de+SPEC-, contempt .—Only dat: despicatui duci, to be despised .
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin dēspicātus From dēspicor (“to despise, disdain”) + -tus (action noun suffix).