adjectivethird-declension two-termination adjective
dēspicābilis
dēspicābilis (neuter dēspicābile)
Meaning
- Late Latintwo terminationcontemptible, wretched, worthless
[…] a cunctis vero despicabilis cernitur, et huius mundi gratia indignus aestimatur.
[…] but he is seen as wretched by all, and held unworthy of the regard of this world.c. 580 CE, Gregorius Magnus, Moralia in Job 10.30
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dēspicābilis | dēspicābilis | dēspicābile |
| genitive | dēspicābilis | dēspicābilis | dēspicābilis |
| dative | dēspicābilī | dēspicābilī | dēspicābilī |
| accusative | dēspicābilem | dēspicābilem | dēspicābile |
| ablative | dēspicābilī | dēspicābilī | dēspicābilī |
| vocative | dēspicābilis | dēspicābilis | dēspicābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dēspicābilēs | dēspicābilēs | dēspicābilia |
| genitive | dēspicābilium | dēspicābilium | dēspicābilium |
| dative | dēspicābilibus | dēspicābilibus | dēspicābilibus |
| accusative | dēspicābilīs dēspicābilēs | dēspicābilīs dēspicābilēs | dēspicābilia |
| ablative | dēspicābilibus | dēspicābilibus | dēspicābilibus |
| vocative | dēspicābilēs | dēspicābilēs | dēspicābilia |
dēspĭcābĭlis, e, adj. despicor,
I. contemptible, despicable (post-class.):
homo, Amm. 26, 8, 5; Ambros. in Psa. 28, § 3 al.— Comp., Sid. Ep. 2, 10.Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin dēspicābilis From dēspicor + -bilis.
Descendants
- Englishdespicable
In English words that came into English from dēspicābilis
- despicabledēspicābilis