adjectivefirst/second-declension adjective
dēsidiōsus
dēsidiōsus (feminine dēsidiōsa, neuter dēsidiōsum, comparative dēsidiōsior, superlative dēsidiōsissimus)
Classical[deː.sɪ.diˈoː.sʊs]Ecclesiastical[de.s̬i.diˈɔː.s̬us]
Meaning
- adjectiveslothful, indolent, lazy
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dēsidiōsus | dēsidiōsa | dēsidiōsum |
| genitive | dēsidiōsī | dēsidiōsae | dēsidiōsī |
| dative | dēsidiōsō | dēsidiōsae | dēsidiōsō |
| accusative | dēsidiōsum | dēsidiōsam | dēsidiōsum |
| ablative | dēsidiōsō | dēsidiōsā | dēsidiōsō |
| vocative | dēsidiōse | dēsidiōsa | dēsidiōsum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | dēsidiōsī | dēsidiōsae | dēsidiōsa |
| genitive | dēsidiōsōrum | dēsidiōsārum | dēsidiōsōrum |
| dative | dēsidiōsīs | dēsidiōsīs | dēsidiōsīs |
| accusative | dēsidiōsōs | dēsidiōsās | dēsidiōsa |
| ablative | dēsidiōsīs | dēsidiōsīs | dēsidiōsīs |
| vocative | dēsidiōsī | dēsidiōsae | dēsidiōsa |
dēsĭdĭōsus, a, um, adv. desidia, qs. full of idleness, i. e.
I. slothful, indolent, lazy (for syn. cf.: piger, segnis, iners, deses, ignavus, socors, lentus, tardus, otiosus).
I. Prop. (rare):
qui in oppido sederent quam qui rura colerent, desidiosiores, Varr. R. R. 2 praef.: si comparer illi, sum desidiosissimus, Plin. Ep. 3, 5, 19; Col. 12, 1, 1: desidiosior in professione grammatica habebatur, Suet. Gramm. 8: qui nolet fieri desidiosus, amet, Ov. Am. 1, 9, 46: apis, Luc. 9, 288.—II. Transf., causing idleness, making lazy: si quod facit, ab eo (nominetur) quod fit, ut cum desidiosam artem dicemus, quia desidiosos facit, Auct. Her. 4, 32, 43:
habet etiam amoenitas ipsa vel sumptuosas vel desidiosas illecebras multas cupiditatum, Cic. Rep. 2, 4: delectatio, id. de Or. 3, 23, 88: inertissimum et desidiosissimum otium, id. Agr. 2, 33 fin.: desidiose puer (sc. Cupido), Ov. Am. 2, 92.—* Adv.: dēsĭdĭōsē, idly: agere aetatem, Lucr. 4, 1136.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dēsidiōsus adj. with sup.
desidia, slothful, indolent, lazy, idle : Qui nolet fieri desidiosus, amet, O.— Causing idleness, making lazy : inlecebrae cupiditatum: desidiosissimum otium.
Origins
From dēsidia (“idleness, indolence, sloth”) + -ōsus, from dēsideō (“to sit idle”), from dē (“completely, thoroughly”) + sedeō (“to sit”); compare desidiose.
Descendants
- Englishdesidious