LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, no passive

dēsaeviō

dēsaeviō (present infinitive dēsaevīre, perfect active dēsaevīvī or dēsaeviī, supine dēsaevītum)
Classical[deːˈsae̯.wi.oː]Ecclesiastical[deˈs̬ɛː.vi.o]

Meaning

  1. to rage or rave off, away, or violently; to spend or work out one’s rage or wrath
    [...] dum pelagō dēsaevit hiems et aquōsus Ōrīōn, [...].“[You must delay Aeneas in Carthage,] while winter and watery Orion rage upon the deep sea, ….”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.52

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēsaeviōdēsaeviēbamdēsaeviamdēsaevīvī
dēsaeviī
dēsaevīveram
dēsaevieram
dēsaevīverō
dēsaevierō
2nd sg.dēsaevīsdēsaeviēbāsdēsaeviēsdēsaevīvistī
dēsaeviistī
dēsaevīverās
dēsaevierās
dēsaevīveris
dēsaevieris
3rd sg.dēsaevitdēsaeviēbatdēsaevietdēsaevīvit
dēsaeviit
dēsaevīverat
dēsaevierat
dēsaevīverit
dēsaevierit
1st pl.dēsaevīmusdēsaeviēbāmusdēsaeviēmusdēsaevīvimus
dēsaeviimus
dēsaevīverāmus
dēsaevierāmus
dēsaevīverimus
dēsaevierimus
2nd pl.dēsaevītisdēsaeviēbātisdēsaeviētisdēsaevīvistis
dēsaeviistis
dēsaevīverātis
dēsaevierātis
dēsaevīveritis
dēsaevieritis
3rd pl.dēsaeviuntdēsaeviēbantdēsaevientdēsaevīvērunt
dēsaevīvēre, dēsaeviērunt, dēsaeviēre
dēsaevīverant
dēsaevierant
dēsaevīverint
dēsaevierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēsaeviamdēsaevīremdēsaevīverim
dēsaevierim
dēsaevīvissem
dēsaeviissem
2nd sg.dēsaeviāsdēsaevīrēsdēsaevīverīs
dēsaevierīs
dēsaevīvissēs
dēsaeviissēs
3rd sg.dēsaeviatdēsaevīretdēsaevīverit
dēsaevierit
dēsaevīvisset
dēsaeviisset
1st pl.dēsaeviāmusdēsaevīrēmusdēsaevīverīmus
dēsaevierīmus
dēsaevīvissēmus
dēsaeviissēmus
2nd pl.dēsaeviātisdēsaevīrētisdēsaevīverītis
dēsaevierītis
dēsaevīvissētis
dēsaeviissētis
3rd pl.dēsaeviantdēsaevīrentdēsaevīverint
dēsaevierint
dēsaevīvissent
dēsaeviissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēsaevī—
pres. 2nd pl.dēsaevīte—
fut. 2nd sg.dēsaevītō—
fut. 3rd sg.dēsaevītō—
fut. 2nd pl.dēsaevītōte—
fut. 3rd pl.dēsaeviuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēsaevīre—
perfect infinitivedēsaevīvisse
dēsaeviisse
—
future infinitivedēsaevītūrum esse—
present participledēsaeviēns—
perfect participle—dēsaevīta
dēsaevītā, dēsaevītae, dēsaevītam, dēsaevītārum, dēsaevītās, dēsaevītī, dēsaevītōrum, dēsaevītōs, dēsaevītus
future participledēsaevītūrus
dēsaevītūra, dēsaevītūrā, dēsaevītūrae, dēsaevītūram, dēsaevītūrārum, dēsaevītūrās, dēsaevītūre, dēsaevītūrī, dēsaevītūrīs, dēsaevītūrō, dēsaevītūrōrum, dēsaevītūrōs, dēsaevītūrum
—
gerunddēsaeviendī, dēsaeviendō, dēsaeviendumsupinedēsaevītum, dēsaevītū

dē-saevĭo, ĭi (the
I. pluperfect subj. contr. desaevisset, Suet. Ner. 29), 4, v. n.
I. To rave furiously, to rage (not anteAug., and very rare): toto Aeneas desaevit in aequore, Verg. A. 10, 569: pelago hiems, id. ib. 4, 52: omnes in artus, Luc. 6, 540; cf. Suet. Ner. 29: tragica in arte, * Hor. Ep. 1, 3, 14: belli Punici procella, Flor. 2, 6, 12: ira tua desaeviet, Vulg. Num. 16, 22.—*
II. To cease raving or raging: nec dum desaeviat ira, Exspectat, Luc. 5, 304.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēsaeviō

Latin dē- Latin saeviō Latin dēsaeviō From dē- + saeviō.

Quick answers

What does dēsaeviō mean in Latin?
dēsaeviō, a verb, means “to rage or rave off, away, or violently; to spend or work out one’s rage or wrath”.
What are the principal parts of dēsaeviō?
dēsaeviō, dēsaevīre, dēsaevīvī, dēsaevītum (fourth conjugation, no passive).
How do you pronounce dēsaeviō?
In classical Latin, [deːˈsae̯.wi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈs̬ɛː.vi.o].
Where does dēsaeviō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēsaeviō.