noun · neutersecond declension
dērupta
dērupta n pl (genitive dēruptōrum)
Classical[deːˈrʊp.ta]Ecclesiastical[deˈrup.ta]
Meaning
- precipices
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | — | dērupta |
| genitive | — | dēruptōrum |
| dative | — | dēruptīs |
| accusative | — | dērupta |
| ablative | — | dēruptīs |
| vocative | — | dērupta |
Origins
Substantive from neuter plural of dēruptus (“precipitous”).