LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

deōsculor

deōsculor (present infinitive deōsculārī, perfect active deōsculātus sum)
Classical[deˈoːs.kʊ.ɫɔr]Ecclesiastical[deˈɔs.ku.lor]

Meaning

  1. deponentto kiss affectionately
  2. deponentto praise highly

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.deōsculordeōsculābardeōsculābor———
2nd sg.deōsculāris
deōsculāre
deōsculābāris
deōsculābāre
deōsculāberis
deōsculābere
———
3rd sg.deōsculāturdeōsculābāturdeōsculābitur———
1st pl.deōsculāmurdeōsculābāmurdeōsculābimur———
2nd pl.deōsculāminīdeōsculābāminīdeōsculābiminī———
3rd pl.deōsculanturdeōsculābanturdeōsculābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.deōsculerdeōsculārer——
2nd sg.deōsculēris
deōsculēre
deōsculārēris
deōsculārēre
——
3rd sg.deōsculēturdeōsculārētur——
1st pl.deōsculēmurdeōsculārēmur——
2nd pl.deōsculēminīdeōsculārēminī——
3rd pl.deōsculenturdeōsculārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.deōsculāre—
pres. 2nd pl.deōsculāminī—
fut. 2nd sg.deōsculātor—
fut. 3rd sg.deōsculātor—
fut. 3rd pl.deōsculantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedeōsculārī—
perfect infinitivedeōsculātum esse—
future infinitivedeōsculātūrum esse—
present participledeōsculāns—
perfect participledeōsculātus
deōsculāta, deōsculātā, deōsculātae, deōsculātam, deōsculātārum, deōsculātās, deōsculāte, deōsculātī, deōsculātīs, deōsculātō, deōsculātōrum, deōsculātōs
—
future participledeōsculātūrus
deōsculātūra, deōsculātūrā, deōsculātūrae, deōsculātūram, deōsculātūrārum, deōsculātūrās, deōsculātūre, deōsculātūrī, deōsculātūrīs, deōsculātūrō, deōsculātūrōrum, deōsculātūrōs, deōsculātūrum
deōsculandus
deōsculanda, deōsculandā, deōsculandae, deōsculandam, deōsculandārum, deōsculandās, deōsculande, deōsculandīs, deōsculandōrum, deōsculandōs
gerunddeōsculandī, deōsculandō, deōsculandumsupinedeōsculātum, deōsculātū

dĕ-oscŭlor, ātus, 1,
I. v. dep. a., to kiss warmly, affectionately (very rare).
I. Prop.: vix reprimo labra, Ob istam rem quin te deosculer, etc., Plaut. Cas. 2, 8, 17 sq.: Casinam, id. ib. 31: tuos oculos, id. ib. 1, 1, 48: Scipionis dexteram, Val. Max. 2, 10, 2; Vulg. 1 Reg. 10, 1; id. Cant. 8, 1.— *
II. Transf., to praise, laud highly: fidem atque ingenium pueri, Gell. 1, 23, 13.!*? Deosculatus in pass. sense: rursum me deosculato, Ap. M. 2, p. 119; 121.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindeōsculor

Latin dē- Latin osculor Latin deōsculor From dē- + osculor.

Quick answers

What does deōsculor mean in Latin?
deōsculor, a verb, means “to kiss affectionately; to praise highly”.
What are the principal parts of deōsculor?
deōsculor, deōsculārī, deōsculātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce deōsculor?
In classical Latin, [deˈoːs.kʊ.ɫɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈɔs.ku.lor].
Where does deōsculor come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin deōsculor.