verbfirst conjugation, deponent
deōsculor
deōsculor (present infinitive deōsculārī, perfect active deōsculātus sum)
Classical[deˈoːs.kʊ.ɫɔr]Ecclesiastical[deˈɔs.ku.lor]
Meaning
- deponentto kiss affectionately
- deponentto praise highly
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | deōsculor | deōsculābar | deōsculābor | — | — | — |
| 2nd sg. | deōsculāris deōsculāre | deōsculābāris deōsculābāre | deōsculāberis deōsculābere | — | — | — |
| 3rd sg. | deōsculātur | deōsculābātur | deōsculābitur | — | — | — |
| 1st pl. | deōsculāmur | deōsculābāmur | deōsculābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | deōsculāminī | deōsculābāminī | deōsculābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | deōsculantur | deōsculābantur | deōsculābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | deōsculer | deōsculārer | — | — |
| 2nd sg. | deōsculēris deōsculēre | deōsculārēris deōsculārēre | — | — |
| 3rd sg. | deōsculētur | deōsculārētur | — | — |
| 1st pl. | deōsculēmur | deōsculārēmur | — | — |
| 2nd pl. | deōsculēminī | deōsculārēminī | — | — |
| 3rd pl. | deōsculentur | deōsculārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | deōsculāre | — |
| pres. 2nd pl. | deōsculāminī | — |
| fut. 2nd sg. | deōsculātor | — |
| fut. 3rd sg. | deōsculātor | — |
| fut. 3rd pl. | deōsculantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | deōsculārī | — |
| perfect infinitive | deōsculātum esse | — |
| future infinitive | deōsculātūrum esse | — |
| present participle | deōsculāns | — |
| perfect participle | deōsculātus deōsculāta, deōsculātā, deōsculātae, deōsculātam, deōsculātārum, deōsculātās, deōsculāte, deōsculātī, deōsculātīs, deōsculātō, deōsculātōrum, deōsculātōs | — |
| future participle | deōsculātūrus deōsculātūra, deōsculātūrā, deōsculātūrae, deōsculātūram, deōsculātūrārum, deōsculātūrās, deōsculātūre, deōsculātūrī, deōsculātūrīs, deōsculātūrō, deōsculātūrōrum, deōsculātūrōs, deōsculātūrum | deōsculandus deōsculanda, deōsculandā, deōsculandae, deōsculandam, deōsculandārum, deōsculandās, deōsculande, deōsculandīs, deōsculandōrum, deōsculandōs |
gerunddeōsculandī, deōsculandō, deōsculandumsupinedeōsculātum, deōsculātū
dĕ-oscŭlor, ātus, 1,
I. v. dep. a., to kiss warmly, affectionately (very rare).
I. Prop.:
vix reprimo labra, Ob istam rem quin te deosculer, etc., Plaut. Cas. 2, 8, 17 sq.: Casinam, id. ib. 31: tuos oculos, id. ib. 1, 1, 48: Scipionis dexteram, Val. Max. 2, 10, 2; Vulg. 1 Reg. 10, 1; id. Cant. 8, 1.— * II. Transf., to praise, laud highly:
fidem atque ingenium pueri, Gell. 1, 23, 13.!*? Deosculatus in pass. sense: rursum me deosculato, Ap. M. 2, p. 119; 121.Origins
- Proto-Indo-European*de
- Proto-Indo-European*déh₁
- Proto-Italic*dē
- Latindeōsculor
Latin dē- Latin osculor Latin deōsculor From dē- + osculor.