noun · femininethird declension
dēlīrātiō
dēlīrātiō f (genitive dēlīrātiōnis)
Classical[deː.liːˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[de.liˈrat.t͡si.o]
Meaning
- silliness, folly, madness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dēlīrātiō | dēlīrātiōnēs |
| genitive | dēlīrātiōnis | dēlīrātiōnum |
| dative | dēlīrātiōnī | dēlīrātiōnibus |
| accusative | dēlīrātiōnem | dēlīrātiōnēs |
| ablative | dēlīrātiōne | dēlīrātiōnibus |
| vocative | dēlīrātiō | dēlīrātiōnēs |
dēlīrātĭo, ōnis, f. id., originally, a going out of the furrow, in ploughing; hence, trop.,
I. giddiness, silliness, folly, dotage, madness (very rare):
quod vocant lirare, operiente semina, unde primum appellata deliratio est, Plin. 18, 20, 49, § 180: ista senilis stultitia, quae deliratio appellari solet, Cic. de Sen. 11, 36: o delirationem incredibilem! non enim omnis error stultitia est dicenda, id. Div. 2, 43: aliena, Plin. Ep. 6, 15, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dēlīrātiō ōnis, f
deliro, giddiness, silliness, folly, dotage, madness : incredibilis.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dēlīrātiō From dēlīrō (“to deviate from a straight line; to be crazy”) + -tiō.