noun · femininethird declension
dehonestātiō
dehonestātiō f (genitive dehonestātiōnis)
Classical[de.(ɦ)ɔ.nɛsˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[de.o.nesˈtat.t͡si.o]
Meaning
- disgrace, dishonour
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dehonestātiō | dehonestātiōnēs |
| genitive | dehonestātiōnis | dehonestātiōnum |
| dative | dehonestātiōnī | dehonestātiōnibus |
| accusative | dehonestātiōnem | dehonestātiōnēs |
| ablative | dehonestātiōne | dehonestātiōnibus |
| vocative | dehonestātiō | dehonestātiōnēs |
dĕhŏnestātĭo, ōnis, f. id.,
I. disgrace, dishonor (late Lat.), Tert. Pudic. 18.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dehonestātiō From dehonestō + -tiō.
In English words that came into English from dehonestātiō
- dehonestationdehonestātiō