LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

dēgluttiō

dēgluttiō (present infinitive dēgluttīre, perfect active dēgluttīvī or dēgluttiī, supine dēgluttītum)
Classical[deːˈɡɫʊt.ti.oː]Ecclesiastical[deˈɡlut.ti.o]

Meaning

  1. to swallow down
  2. to overwhelm or abolish

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēgluttiōdēgluttiēbamdēgluttiamdēgluttīvī
dēgluttiī
dēgluttīveram
dēgluttieram
dēgluttīverō
dēgluttierō
2nd sg.dēgluttīsdēgluttiēbāsdēgluttiēsdēgluttīvistī
dēgluttiistī
dēgluttīverās
dēgluttierās
dēgluttīveris
dēgluttieris
3rd sg.dēgluttitdēgluttiēbatdēgluttietdēgluttīvit
dēgluttiit
dēgluttīverat
dēgluttierat
dēgluttīverit
dēgluttierit
1st pl.dēgluttīmusdēgluttiēbāmusdēgluttiēmusdēgluttīvimus
dēgluttiimus
dēgluttīverāmus
dēgluttierāmus
dēgluttīverimus
dēgluttierimus
2nd pl.dēgluttītisdēgluttiēbātisdēgluttiētisdēgluttīvistis
dēgluttiistis
dēgluttīverātis
dēgluttierātis
dēgluttīveritis
dēgluttieritis
3rd pl.dēgluttiuntdēgluttiēbantdēgluttientdēgluttīvērunt
dēgluttīvēre, dēgluttiērunt, dēgluttiēre
dēgluttīverant
dēgluttierant
dēgluttīverint
dēgluttierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēgluttiamdēgluttīremdēgluttīverim
dēgluttierim
dēgluttīvissem
dēgluttiissem
2nd sg.dēgluttiāsdēgluttīrēsdēgluttīverīs
dēgluttierīs
dēgluttīvissēs
dēgluttiissēs
3rd sg.dēgluttiatdēgluttīretdēgluttīverit
dēgluttierit
dēgluttīvisset
dēgluttiisset
1st pl.dēgluttiāmusdēgluttīrēmusdēgluttīverīmus
dēgluttierīmus
dēgluttīvissēmus
dēgluttiissēmus
2nd pl.dēgluttiātisdēgluttīrētisdēgluttīverītis
dēgluttierītis
dēgluttīvissētis
dēgluttiissētis
3rd pl.dēgluttiantdēgluttīrentdēgluttīverint
dēgluttierint
dēgluttīvissent
dēgluttiissent, dēgluttīssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēgluttiordēgluttiēbardēgluttiar
2nd sg.dēgluttīris
dēgluttīre
dēgluttiēbāris
dēgluttiēbāre
dēgluttiēris
dēgluttiēre
3rd sg.dēgluttīturdēgluttiēbāturdēgluttiētur
1st pl.dēgluttīmurdēgluttiēbāmurdēgluttiēmur
2nd pl.dēgluttīminīdēgluttiēbāminīdēgluttiēminī
3rd pl.dēgluttiunturdēgluttiēbanturdēgluttientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēgluttiardēgluttīrer
2nd sg.dēgluttiāris
dēgluttiāre
dēgluttīrēris
dēgluttīrēre
3rd sg.dēgluttiāturdēgluttīrētur
1st pl.dēgluttiāmurdēgluttīrēmur
2nd pl.dēgluttiāminīdēgluttīrēminī
3rd pl.dēgluttianturdēgluttīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēgluttīdēgluttīre
pres. 2nd pl.dēgluttītedēgluttīminī
fut. 2nd sg.dēgluttītōdēgluttītor
fut. 3rd sg.dēgluttītōdēgluttītor
fut. 2nd pl.dēgluttītōte—
fut. 3rd pl.dēgluttiuntōdēgluttiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēgluttīredēgluttīrī
perfect infinitivedēgluttīvisse
dēgluttiisse
dēgluttītum esse
future infinitivedēgluttītūrum essedēgluttītum īrī
present participledēgluttiēns—
perfect participle—dēgluttītus
future participledēgluttītūrusdēgluttiendus
dēgluttiundus, dēgluttienda, dēgluttiendā, dēgluttiendae, dēgluttiendam, dēgluttiendārum, dēgluttiendās, dēgluttiende, dēgluttiendīs, dēgluttiendōrum, dēgluttiendōs
gerunddēgluttiendī, dēgluttiendō, dēgluttiendumsupinedēgluttītum, dēgluttītū

dē-gluttĭo (deglūtĭo), īre,
I. v. a., to swallow down (post-Aug. and rare): hunc cibum, Fronto Ep. ad amic. 1, 15: virum, Avit. 4, 364; Vulg. Jon. 2, 1; Psa. 124, 3. Said of the earth, Num. 16, 30.—
II. Transf., to overwhelm, abolish: mortem, Vulg. 1 Pet. 2, 23.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēgluttiō

Latin dē- Latin gluttiō Latin dēgluttiō From dē- + gluttiō.

Borrowed
  • Frenchdéglutir
  • Italiandegluttire
  • Italiandeglutire
  • Portuguesedeglutir
  • Spanishdeglutir
Elsewhere
  • Italiandighiottire

In English words that came into English from dēgluttiō

  • deglutitiondēglūtītiō

Quick answers

What does dēgluttiō mean in Latin?
dēgluttiō, a verb, means “to swallow down; to overwhelm or abolish”.
What are the principal parts of dēgluttiō?
dēgluttiō, dēgluttīre, dēgluttīvī, dēgluttītum (fourth conjugation).
How do you pronounce dēgluttiō?
In classical Latin, [deːˈɡɫʊt.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈɡlut.ti.o].
Where does dēgluttiō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēgluttiō.