noun · femininefirst declension
dēficientia
dēficientia f (genitive dēficientiae)
Classical[deː.fɪ.kiˈɛn.ti.a]Ecclesiastical[de.fi.t͡ʃiˈɛn.t͡si.a]
Meaning
- Late LatinMedieval Latindeficiency, want
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dēficientia | dēficientiae |
| genitive | dēficientiae | dēficientiārum |
| dative | dēficientiae | dēficientiīs |
| accusative | dēficientiam | dēficientiās |
| ablative | dēficientiā | dēficientiīs |
| vocative | dēficientia | dēficientiae |
dēfĭcĭentĭa, ae, f.,
I. the wanting, want (late Lat.), Paul. Nol. 23, 8.
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin dēficientia From dēficiens + -ia.
Descendants
- Catalandeficiència
- Frenchdéficience
- Italiandeficienza
- Portuguesedeficiência
- Romaniandeficiență
- Spanishdeficiencia
In English words that came into English from dēficientia
- deficiencedēficientia