LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

dēcompositus

dēcompositus (feminine dēcomposita, neuter dēcompositum)
Classical[deː.kɔmˈpɔ.sɪ.tʊs]Ecclesiastical[de.komˈpɔː.s̬i.tus]

Meaning

  1. adjectivedecomposed (originally 'formed from a compound word')

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativedēcompositusdēcompositadēcompositum
genitivedēcompositīdēcompositaedēcompositī
dativedēcompositōdēcompositaedēcompositō
accusativedēcompositumdēcompositamdēcompositum
ablativedēcompositōdēcompositādēcompositō
vocativedēcompositedēcompositadēcompositum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativedēcompositīdēcompositaedēcomposita
genitivedēcompositōrumdēcompositārumdēcompositōrum
dativedēcompositīsdēcompositīsdēcompositīs
accusativedēcompositōsdēcompositāsdēcomposita
ablativedēcompositīsdēcompositīsdēcompositīs
vocativedēcompositīdēcompositaedēcomposita

dēcompŏsĭtus, a, um de-compono,
I. adj., formed or derived from a compound word, = παρασύνδετος, Prisc. 664 P. al.

Quick answers

What does dēcompositus mean in Latin?
dēcompositus, a adjective, means “decomposed (originally 'formed from a compound word')”.
How do you pronounce dēcompositus?
In classical Latin, [deː.kɔmˈpɔ.sɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [de.komˈpɔː.s̬i.tus].