noun · masculinefourth declension
decānātus
decānātus m (genitive decānātūs)
Classical[dɛ.kaːˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[de.kaˈnaː.tus]
Meaning
- Medieval Latindeanship, office of a dean
- Medieval Latindeanery, decanate
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | decānātus | decānātūs |
| genitive | decānātūs | decānātuum |
| dative | decānātuī | decānātibus |
| accusative | decānātum | decānātūs |
| ablative | decānātū | decānātibus |
| vocative | decānātus | decānātūs |
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin decānātus From decānus + -ātus.
Descendants
- Englishdecanate
- Frenchdoyenné
- Frenchdécanat
- GermanDekanat
- Dutchdecanaat
- Indonesiandekanat
- Polishdziekanat
- Polishdekanat
- Russianдекана́т
In English words that came into English from decānātus
- decanatedecānātus