noun · femininethird declension
dēbacchātiō
dēbacchātiō f (genitive dēbacchātiōnis)
Classical[deː.bakˈkʰaː.ti.oː]Ecclesiastical[de.bakˈkat.t͡si.o]
Meaning
- passionate raving, frenzy, fury, delirium
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dēbacchātiō | dēbacchātiōnēs |
| genitive | dēbacchātiōnis | dēbacchātiōnum |
| dative | dēbacchātiōnī | dēbacchātiōnibus |
| accusative | dēbacchātiōnem | dēbacchātiōnēs |
| ablative | dēbacchātiōne | dēbacchātiōnibus |
| vocative | dēbacchātiō | dēbacchātiōnēs |
dēbacchātĭo, ōnis, f. debacchor,
I. passionate raving, fury:
libidinis, Salv. Gub. D. 7 init.Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dēbacchātiō From dēbacchor + -tiō.
Descendants
- Englishdebacchation