adjectivefirst/second-declension adjective
datīvus
datīvus (feminine datīva, neuter datīvum)
Classical[daˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[daˈtiː.vus]
Meaning
- adjectivedative
Latīnē defined in Latin in our graded readers
dative casedatīvus -ī (m) — in De Bello Gallico III
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | datīvus | datīva | datīvum |
| genitive | datīvī | datīvae | datīvī |
| dative | datīvō | datīvae | datīvō |
| accusative | datīvum | datīvam | datīvum |
| ablative | datīvō | datīvā | datīvō |
| vocative | datīve | datīva | datīvum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | datīvī | datīvae | datīva |
| genitive | datīvōrum | datīvārum | datīvōrum |
| dative | datīvīs | datīvīs | datīvīs |
| accusative | datīvōs | datīvās | datīva |
| ablative | datīvīs | datīvīs | datīvīs |
| vocative | datīvī | datīvae | datīva |
dătīvus, a, um, adj. do,
I. of or belonging to giving, given, appointed.—
I. In jurid. Lat.: dativi tutores "qui nominatim testamento dantur," Gai. Inst. 1, § 149.—
II. In gram.: dativus casus, or absol. da-tivus, i, m., the dative, Quint. 1, 7, 18; 7, 9, 13; Gell. 4, 16, 3 et saep. (cf. casus dandi, Varr. L. L. 8, 18, 112; 10, 2, 165; Nigid. ap. Gell. 13, 25, 4; Gell. 4, 16, 4 al.).
Origins
From dō (“to give”) + -īvus (adjective suffix), a calque of Ancient Greek δοτικός (dotikós).
Descendants
- Englishdative
- GermanDativ
- Portuguesedádivafrom Old Galician-Portuguese dadiva
- Portuguesedativo
- Romaniandativ
- Spanishdativo
- Danishdativ
- Dutchdativus
- Norwegian Nynorskdativ
- Serbo-Croatiandátīv
In English words that came into English from datīvus
- dativedatīvus