proper noun · masculinethird declension
Dāmoclēs
Dāmoclēs m sg (genitive Dāmoclis)
Classical[ˈdaː.mɔ.kɫeːs]Ecclesiastical[ˈdaː.mo.kles]
Meaning
- Damocles
Dāmoclēs erat Argīvus, adulēscēns maiōris animī quam cōnsiliī, quī prīmō iūre iūrandō interpositō dē praesidiō expellendō cum idōneīs conlocūtus, dum vīrēs adicere coniūrātiōnī studet incautior fideī aestimātor fuit.
59 BCE – 17 CE, Titus Livius, Ad urbe condita 34.25Fortūnātus sibi Dāmoclēs vidēbātur
106 BCE – 43 BCE, Cicero, Tusculanae Disputationes 5.62.2
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Dāmoclēs | — |
| genitive | Dāmoclis Dāmoclī | — |
| dative | Dāmoclī Dāmoclae | — |
| accusative | Dāmoclem Dāmoclēa | — |
| ablative | Dāmocle | — |
| vocative | Dāmoclēs Dāmoclē | — |
Dāmō^cles, is, m.,
Origins
Borrowed from Doric Greek Δᾱμοκλῆς (Dāmoklês); cognate with Attic Greek Δημοκλῆς (Dēmoklês).