LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinethird declension

Dāmoclēs

Dāmoclēs m sg (genitive Dāmoclis)
Classical[ˈdaː.mɔ.kɫeːs]Ecclesiastical[ˈdaː.mo.kles]

Meaning

  1. Damocles
    Dāmoclēs erat Argīvus, adulēscēns maiōris animī quam cōnsiliī, quī prīmō iūre iūrandō interpositō dē praesidiō expellendō cum idōneīs conlocūtus, dum vīrēs adicere coniūrātiōnī studet incautior fideī aestimātor fuit.59 BCE – 17 CE, Titus Livius, Ad urbe condita 34.25
    Fortūnātus sibi Dāmoclēs vidēbātur106 BCE – 43 BCE, Cicero, Tusculanae Disputationes 5.62.2

Declension

declension
formsingularplural
nominativeDāmoclēs—
genitiveDāmoclis
Dāmoclī
—
dativeDāmoclī
Dāmoclae
—
accusativeDāmoclem
Dāmoclēa
—
ablativeDāmocle—
vocativeDāmoclēs
Dāmoclē
—

Dāmō^cles, is, m.,
I. a courtier of Dionysius the younger, Cic. Tusc. 5, 21, 6 (cf. Hor. Od. 3, 1, 17; Pers. 3, 40).

Origins

Borrowed from Doric Greek Δᾱμοκλῆς (Dāmoklês); cognate with Attic Greek Δημοκλῆς (Dēmoklês).

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does Dāmoclēs mean in Latin?
Dāmoclēs, a proper noun, means “Damocles”.
What is the genitive of Dāmoclēs?
The genitive singular is Dāmoclis. Dāmoclēs is masculine, third declension.
How do you pronounce Dāmoclēs?
In classical Latin, [ˈdaː.mɔ.kɫeːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdaː.mo.kles].