adjectivefirst/second-declension adjective
damnificus
damnificus (feminine damnifica, neuter damnificum)
Classical[damˈnɪ.fɪ.kʊs]Ecclesiastical[damˈniː.fi.kus]
Meaning
- adjectivecausing damage, injurious
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | damnificus | damnifica | damnificum |
| genitive | damnificī | damnificae | damnificī |
| dative | damnificō | damnificae | damnificō |
| accusative | damnificum | damnificam | damnificum |
| ablative | damnificō | damnificā | damnificō |
| vocative | damnifice | damnifica | damnificum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | damnificī | damnificae | damnifica |
| genitive | damnificōrum | damnificārum | damnificōrum |
| dative | damnificīs | damnificīs | damnificīs |
| accusative | damnificōs | damnificās | damnifica |
| ablative | damnificīs | damnificīs | damnificīs |
| vocative | damnificī | damnificae | damnifica |
damnĭfĭcus, a, um, adj. damnumfacio,
I. injurious, hurtful, pernicious:
bestia, Plaut. Cist. 4, 2, 62: damnificum est aliquid facere, Pall. 3, 9 fin.Origins
Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Latin damnificus From damnum (“damage”) + -ficus (suffix denoting making).