adjectivefirst/second-declension adjective
damnātus
damnātus (feminine damnāta, neuter damnātum, comparative damnātior)
Classical[damˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[damˈnaː.tus]
Meaning
- adjectivecondemned
- adjectivereprobate
- adjectivecriminal
- adjectivehateful, wretched
- adjectivedamned
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī poenam iūdiciō accēpitdamnātus -ī (m) — in Metamorphoses I, ch. 19
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | damnātus | damnāta | damnātum |
| genitive | damnātī | damnātae | damnātī |
| dative | damnātō | damnātae | damnātō |
| accusative | damnātum | damnātam | damnātum |
| ablative | damnātō | damnātā | damnātō |
| vocative | damnāte | damnāta | damnātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | damnātī | damnātae | damnāta |
| genitive | damnātōrum | damnātārum | damnātōrum |
| dative | damnātīs | damnātīs | damnātīs |
| accusative | damnātōs | damnātās | damnāta |
| ablative | damnātīs | damnātīs | damnātīs |
| vocative | damnātī | damnātae | damnāta |
damnātus, a, um, v. damno, P. a.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
damnātus adj. with comp.
P. of damno, condemned, under sentence, convicted : contra damnatum dicere: ut damnati in integrum restituantur: exsilium damnatis permissum est, S.— Reprobate, abandoned : manūs, Pr.: quis te damnatior?
Origins
Perfect passive participle of damnō.
Descendants
- Frenchdamné
- Italiandannato