LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

damnātōrius

damnātōrius (feminine damnātōria, neuter damnātōrium)
Classical[dam.naːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[dam.naˈtɔː.ri.us]

Meaning

  1. adjectivecondemnatory

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativedamnātōriusdamnātōriadamnātōrium
genitivedamnātōriīdamnātōriaedamnātōriī
dativedamnātōriōdamnātōriaedamnātōriō
accusativedamnātōriumdamnātōriamdamnātōrium
ablativedamnātōriōdamnātōriādamnātōriō
vocativedamnātōriedamnātōriadamnātōrium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativedamnātōriīdamnātōriaedamnātōria
genitivedamnātōriōrumdamnātōriārumdamnātōriōrum
dativedamnātōriīsdamnātōriīsdamnātōriīs
accusativedamnātōriōsdamnātōriāsdamnātōria
ablativedamnātōriīsdamnātōriīsdamnātōriīs
vocativedamnātōriīdamnātōriaedamnātōria

damnātōrĭus, a, um, adj. damnator,
I. damnatory, condemnatory (rare, but good prose): judicium, * Cic. Verr. 2, 3, 22: d. et absolutoria tabella, * Suet. Aug. 33: ferrum, Amm. 28, 1 fin.

Origins

From damnātiō (“condemnation”).

In English words that came into English from damnātōrius

  • damnatorydamnātōrius

Quick answers

What does damnātōrius mean in Latin?
damnātōrius, a adjective, means “condemnatory”.
How do you pronounce damnātōrius?
In classical Latin, [dam.naːˈtoː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [dam.naˈtɔː.ri.us].