adjectivethird-declension two-termination adjective
damnābilis
damnābilis (neuter damnābile)
Classical[damˈnaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[damˈnaː.bi.lis]
Meaning
- two terminationdamnable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | damnābilis | damnābilis | damnābile |
| genitive | damnābilis | damnābilis | damnābilis |
| dative | damnābilī | damnābilī | damnābilī |
| accusative | damnābilem | damnābilem | damnābile |
| ablative | damnābilī | damnābilī | damnābilī |
| vocative | damnābilis | damnābilis | damnābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | damnābilēs | damnābilēs | damnābilia |
| genitive | damnābilium | damnābilium | damnābilium |
| dative | damnābilibus | damnābilibus | damnābilibus |
| accusative | damnābilīs damnābilēs | damnābilīs damnābilēs | damnābilia |
| ablative | damnābilibus | damnābilibus | damnābilibus |
| vocative | damnābilēs | damnābilēs | damnābilia |
damnābĭlis, e, adj. damno,
I. worthy of condemnation, damnable (late Lat. for damnandus, or dignus qui damnetur):
invidia, Treb. XXX. Tyrann. 17: res (with turpes), Salv. 6: ad mea ipsa verba, i. e. by my own rule, Sid. Ep. 6, 1 fin. Comp.: facinus, Salv. 4.—Adv.: damnābĭlĭter, culpably, Aug. Ep. 23.In English words that came into English from damnābilis
- damnabledamnābilis