LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

damnābilis

damnābilis (neuter damnābile)
Classical[damˈnaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[damˈnaː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationdamnable

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativedamnābilisdamnābilisdamnābile
genitivedamnābilisdamnābilisdamnābilis
dativedamnābilīdamnābilīdamnābilī
accusativedamnābilemdamnābilemdamnābile
ablativedamnābilīdamnābilīdamnābilī
vocativedamnābilisdamnābilisdamnābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativedamnābilēsdamnābilēsdamnābilia
genitivedamnābiliumdamnābiliumdamnābilium
dativedamnābilibusdamnābilibusdamnābilibus
accusativedamnābilīs
damnābilēs
damnābilīs
damnābilēs
damnābilia
ablativedamnābilibusdamnābilibusdamnābilibus
vocativedamnābilēsdamnābilēsdamnābilia

damnābĭlis, e, adj. damno,
I. worthy of condemnation, damnable (late Lat. for damnandus, or dignus qui damnetur): invidia, Treb. XXX. Tyrann. 17: res (with turpes), Salv. 6: ad mea ipsa verba, i. e. by my own rule, Sid. Ep. 6, 1 fin. Comp.: facinus, Salv. 4.—Adv.: damnābĭlĭter, culpably, Aug. Ep. 23.

In English words that came into English from damnābilis

  • damnabledamnābilis

Quick answers

What does damnābilis mean in Latin?
damnābilis, a adjective, means “damnable”.
How do you pronounce damnābilis?
In classical Latin, [damˈnaː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [damˈnaː.bi.lis].