LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

curvō

curvō (present infinitive curvāre, perfect active curvāvī, supine curvātum)
Classical[ˈkʊr.woː]Ecclesiastical[ˈkur.vo]

Meaning

  1. to crook, bend, bow, curve

In the readers how our graded readers gloss it

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Curvus · Uncus · Pandus · Incurvus · Recurvus · Reduncus · Repandus · Aduncus

1. Curvus, or in prose mostly curvatus, denotes, as a general expression, all crookedness, from a slight degree of crookedness to a complete circle; uncus supposes a great degree of crookedness, approaching to a semi-circle, like the form of a hook; pandus, a slight crookedness, deviating but a little from a straight line, like that which slopes. 2. The curva form a continued crooked line; the incurva suppose a straight line ending in a curve, like ἐπικαμπής, the augur’s staff, for example, or the form of a man who stoops, etc. 3. Recurvus, reduncus, and repandus, denote that which is bent outwards; aduncus, that which is bent inwards. Plin. H. N. xi. 37. Cornua aliis adunca, aliis redunca. (v. 184.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.curvōcurvābamcurvābōcurvāvīcurvāveramcurvāverō
curvārō
2nd sg.curvāscurvābāscurvābiscurvāvistī
curvāstī
curvāverās
curvārās
curvāveris
3rd sg.curvatcurvābatcurvābitcurvāvitcurvāverat
curvārat
curvāverit
curvārit
1st pl.curvāmuscurvābāmuscurvābimuscurvāvimuscurvāverāmuscurvāverimus
curvārimus
2nd pl.curvātiscurvābātiscurvābitiscurvāvistis
curvāstis
curvāverātis
curvārātis
curvāveritis
curvāritis
3rd pl.curvantcurvābantcurvābuntcurvāvērunt
curvāvēre, curvārunt
curvāverant
curvārant
curvāverint
curvārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.curvemcurvāremcurvāverim
curvārim
curvāvissem
curvāssem
2nd sg.curvēscurvārēscurvāverīscurvāvissēs
curvāssēs
3rd sg.curvetcurvāretcurvāverit
curvārit
curvāvisset
curvāsset
1st pl.curvēmuscurvārēmuscurvāverīmus
curvārīmus
curvāvissēmus
curvāssēmus
2nd pl.curvētiscurvārētiscurvāverītis
curvārītis
curvāvissētis
curvāssētis
3rd pl.curventcurvārentcurvāverint
curvārint
curvāvissent
curvāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.curvorcurvābarcurvābor
2nd sg.curvāris
curvāre
curvābāris
curvābāre
curvāberis
curvābere
3rd sg.curvāturcurvābāturcurvābitur
1st pl.curvāmurcurvābāmurcurvābimur
2nd pl.curvāminīcurvābāminīcurvābiminī
3rd pl.curvanturcurvābanturcurvābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.curvercurvārer
2nd sg.curvēris
curvēre
curvārēris
curvārēre
3rd sg.curvēturcurvārētur
1st pl.curvēmurcurvārēmur
2nd pl.curvēminīcurvārēminī
3rd pl.curventurcurvārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.curvācurvāre
pres. 2nd pl.curvātecurvāminī
fut. 2nd sg.curvātōcurvātor
fut. 3rd sg.curvātōcurvātor
fut. 2nd pl.curvātōte—
fut. 3rd pl.curvantōcurvantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecurvārecurvārī
perfect infinitivecurvāvisse
curvāsse
curvātum esse
future infinitivecurvātūrum essecurvātum īrī
present participlecurvāns—
perfect participle—curvātus
curvāta, curvātā, curvātae, curvātam, curvātārum, curvātās, curvātī, curvātōrum, curvātōs
future participlecurvātūrus
curvātūra, curvātūrā, curvātūrae, curvātūram, curvātūrārum, curvātūrās, curvātūre, curvātūrī, curvātūrīs, curvātūrō, curvātūrōrum, curvātūrōs, curvātūrum
curvandus
curvanda, curvandā, curvandae, curvandam, curvandārum, curvandās, curvande, curvandīs, curvandōrum, curvandōs
gerundcurvandī, curvandō, curvandumsupinecurvātum, curvātū

curvo, āvi, ātum, 1, v. a. id.,
I. to crook, bend, bow, curve (not ante-Aug.; v. Orell. ad Cic. N. D. 1, 24, 66).
I. Lit.: curvari manus et aduncos crescere in ungues, Ov. M. 2, 479: bimā cornua fronte (vitulus), Verg. G. 4, 299: trabes, Ov. M. 7, 441; Prop. 3 (4), 22, 38. flexile cornu, Ov. M. 5, 383; 11, 324; cf.: ingentem arcum manu, Stat. Achill. 1, 487: rotundas Curvat aper lances, i. e. by its weight, Hor. S. 2, 4, 41: Calabros sinus (Hadria), id. C. 1, 33, 16: portus curvatus in arcum, Verg. A. 3, 533; cf. Plin. 6, 6, 6, § 18: luna curvata in cornua, id. 37, 10, 68, § 184; cf. poet.: fronte curvatos imitatus ignes, Hor. C. 4, 2, 57: imi (rami) in terram adeo curvantur, ut, etc., Plin. 12, 5, 11, § 22: in diversum curvatur (arbor), id. 16, 42, 81, § 223: insectorum pedes ... foris curvantur, id. 11, 29, 35, § 101: curvata in montis faciem unda, Verg. G. 4, 361; cf. Ov. M. 15, 509; and: tollimur in caelum curvato gurgite, Verg. A. 3, 564.—Of persons: nec nostrum seri curvarent Aeacon anni, Ov. M. 9, 435; so, curvata senio membra, Tac. A. 1, 34: pondera vix toto curvatus corpore juxta Deicit, Stat. Th. 6, 649.—*
II. Trop., to make to yield, to move: neque te munera nec ... vir curvat ( = movet, ad misericordiam flectit), Hor. C. 3, 10, 16.

Origins

  1. Proto-Indo-European*(s)ker-
  2. Proto-Indo-European*(s)kr̥wós
  3. Proto-Italic*korwos
  4. Latincurvō

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin curvō From curvus + -ō.

Descendants
  • Catalancorbar
  • Englishcurve
  • Frenchcourber
  • Italiancurvare
  • Occitancorbar
  • Portuguesecurvar
  • Spanishcorvar
  • Spanishcurvar
  • Galiciancurvar

Quick answers

What does curvō mean in Latin?
curvō, a verb, means “to crook, bend, bow, curve”.
What are the principal parts of curvō?
curvō, curvāre, curvāvī, curvātum (first conjugation).
How do you pronounce curvō?
In classical Latin, [ˈkʊr.woː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkur.vo].
Where does curvō come from?
Proto-Indo-European *(s)ker- → Proto-Indo-European *(s)kr̥wós → Proto-Italic *korwos → Latin curvō.