noun · masculinefourth declension
cubitus1
cubitus m (genitive cubitūs)
Classical[ˈkʊ.bɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈkuː.bi.tus]
Meaning
- masculinerarea lying down
- figurativelymasculinerarebed, couch
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cubitus | cubitūs cubitī |
| genitive | cubitūs cubitī | cubituum cubitōrum |
| dative | cubituī | cubitibus cubitīs |
| accusative | cubitum | cubitūs cubitōs |
| ablative | cubitū | cubitibus cubitīs |
| vocative | cubitus cubite | cubitūs cubitī |
cŭbĭtus, ūs, m. id.,
I. a lying down (very rare).
I. Prop.:
supini, proni, in latera, Plin. 28, 4, 14, § 54.—II. Meton. (abstr. pro concr.), a bed, couch:
foliis cubitus sibi sternunt, Plin. 24, 9, 38, § 59.cŭbĭtus, i, m., v. cubitum.
Origins
- Proto-Italic*kubāō
- Latincubitus
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin cubitus From cubō + -tus (forming action nouns).
In English words that came into English from cubitus
- cubituscubitus
- codocubitus