LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

crepitō

crepitō (present infinitive crepitāre, perfect active crepitāvī, supine crepitātum)
Classical[ˈkrɛ.pɪ.toː]Ecclesiastical[ˈkrɛː.pi.to]

Meaning

  1. to rattle, clatter, crackle, etc.
  2. to chatter, mumble

Latīnē defined in Latin in our graded readers

sonum asperum iterum iterumque dō
crepitō -āre — in Metamorphoses I, ch. 24

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.crepitōcrepitābamcrepitābōcrepitāvīcrepitāveramcrepitāverō
2nd sg.crepitāscrepitābāscrepitābiscrepitāvistīcrepitāverāscrepitāveris
3rd sg.crepitatcrepitābatcrepitābitcrepitāvitcrepitāveratcrepitāverit
1st pl.crepitāmuscrepitābāmuscrepitābimuscrepitāvimuscrepitāverāmuscrepitāverimus
2nd pl.crepitātiscrepitābātiscrepitābitiscrepitāvistiscrepitāverātiscrepitāveritis
3rd pl.crepitantcrepitābantcrepitābuntcrepitāvērunt
crepitāvēre
crepitāverantcrepitāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.crepitemcrepitāremcrepitāverimcrepitāvissem
2nd sg.crepitēscrepitārēscrepitāverīscrepitāvissēs
3rd sg.crepitetcrepitāretcrepitāveritcrepitāvisset
1st pl.crepitēmuscrepitārēmuscrepitāverīmuscrepitāvissēmus
2nd pl.crepitētiscrepitārētiscrepitāverītiscrepitāvissētis
3rd pl.crepitentcrepitārentcrepitāverintcrepitāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.crepitorcrepitābarcrepitābor
2nd sg.crepitāris
crepitāre
crepitābāris
crepitābāre
crepitāberis
crepitābere
3rd sg.crepitāturcrepitābāturcrepitābitur
1st pl.crepitāmurcrepitābāmurcrepitābimur
2nd pl.crepitāminīcrepitābāminīcrepitābiminī
3rd pl.crepitanturcrepitābanturcrepitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.crepitercrepitārer
2nd sg.crepitēris
crepitēre
crepitārēris
crepitārēre
3rd sg.crepitēturcrepitārētur
1st pl.crepitēmurcrepitārēmur
2nd pl.crepitēminīcrepitārēminī
3rd pl.crepitenturcrepitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.crepitācrepitāre
pres. 2nd pl.crepitātecrepitāminī
fut. 2nd sg.crepitātōcrepitātor
fut. 3rd sg.crepitātōcrepitātor
fut. 2nd pl.crepitātōte—
fut. 3rd pl.crepitantōcrepitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecrepitārecrepitārī
perfect infinitivecrepitāvissecrepitātum esse
future infinitivecrepitātūrum essecrepitātum īrī
present participlecrepitāns—
perfect participle—crepitātus
crepitāta, crepitātā, crepitātae, crepitātam, crepitātārum, crepitātās, crepitātī, crepitātōrum, crepitātōs
future participlecrepitātūrus
crepitātūra, crepitātūrā, crepitātūrae, crepitātūram, crepitātūrārum, crepitātūrās, crepitātūre, crepitātūrī, crepitātūrīs, crepitātūrō, crepitātūrōrum, crepitātūrōs, crepitātūrum
crepitandus
crepitanda, crepitandā, crepitandae, crepitandam, crepitandārum, crepitandās, crepitande, crepitandīs, crepitandōrum, crepitandōs
gerundcrepitandī, crepitandō, crepitandumsupinecrepitātum, crepitātū

crĕpĭto, āre,
I. v. freq. n. [crepo], to rattle much, to creak, crackle, clatter, rustle, rumble, chatter, murmur, etc. (poet. or in post-Aug. prose): dentibus, Plaut. Rud. 2, 6, 52; Lucr. 5, 746: tenui rostro, Ov. M. 11, 735; cf. id. ib. 6, 97: lapillis unda, id. ib. 11, 604: multā grandine nimbi, Verg. A. 5, 459; cf. id. G. 1, 449: leni vento brattea, id. A. 6, 209: duris incudibus enses, to ring, id. G. 2, 540; cf. arma, Tib. 2, 5, 73; Ov. M. 1, 143; 15, 783: fulvo auro rami, id. ib. 10, 648: flammā crepitante, Lucr. 6, 155; Verg. A. 7, 74: crepitanti sistro, Prop. 3 (4), 11 (9 Bib.), 43 (cf. Ov. M. 9, 784): intestina (with crepant), Plaut. Men. 5, 5, 27: flos salis in igne nec crepitat nec exsilit, crepitates, Plin. 31, 7, 41, § 85.

Origins

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin crepitō From crepō + -tō.

In English words that came into English from crepitō

  • crepitatecrepitātus
  • decrepitatedēcrepitātus

Quick answers

What does crepitō mean in Latin?
crepitō, a verb, means “to rattle, clatter, crackle, etc.; to chatter, mumble”.
What are the principal parts of crepitō?
crepitō, crepitāre, crepitāvī, crepitātum (first conjugation).
How do you pronounce crepitō?
In classical Latin, [ˈkrɛ.pɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkrɛː.pi.to].