noun · femininethird declension
contiguitās
contiguitās f (genitive contiguitātis)
Classical[kɔn.tɪˈɡu.ɪ.taːs]Ecclesiastical[kon.tiˈɡuː.i.tas]
Meaning
- Late Latincontiguity
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | contiguitās | contiguitātēs |
| genitive | contiguitātis | contiguitātum |
| dative | contiguitātī | contiguitātibus |
| accusative | contiguitātem | contiguitātēs |
| ablative | contiguitāte | contiguitātibus |
| vocative | contiguitās | contiguitātēs |
Origins
Proto-Indo-European *-wós Proto-Italic *-wos Latin -uus Latin contiguus Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin contiguitās From contiguus (“bordering upon”) + -tās.
Descendants
- Catalancontiguïtat
- Englishcontiguity
- Frenchcontiguïté
- Italiancontiguità
- Portuguesecontiguidade
- Romaniancontiguitate
- Spanishcontigüidad
In English words that came into English from contiguitās
- contiguitycontiguitās