LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

cōnspurcō

cōnspurcō (present infinitive cōnspurcāre, perfect active cōnspurcāvī, supine cōnspurcātum)
Classical[kõːˈspʊr.koː]Ecclesiastical[konˈspur.ko]

Meaning

  1. to befoul, pollute

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnspurcōcōnspurcābamcōnspurcābōcōnspurcāvīcōnspurcāveramcōnspurcāverō
cōnspurcārō
2nd sg.cōnspurcāscōnspurcābāscōnspurcābiscōnspurcāvistī
cōnspurcāstī
cōnspurcāverās
cōnspurcārās
cōnspurcāveris
3rd sg.cōnspurcatcōnspurcābatcōnspurcābitcōnspurcāvitcōnspurcāverat
cōnspurcārat
cōnspurcāverit
cōnspurcārit
1st pl.cōnspurcāmuscōnspurcābāmuscōnspurcābimuscōnspurcāvimuscōnspurcāverāmuscōnspurcāverimus
cōnspurcārimus
2nd pl.cōnspurcātiscōnspurcābātiscōnspurcābitiscōnspurcāvistis
cōnspurcāstis
cōnspurcāverātis
cōnspurcārātis
cōnspurcāveritis
cōnspurcāritis
3rd pl.cōnspurcantcōnspurcābantcōnspurcābuntcōnspurcāvērunt
cōnspurcāvēre, cōnspurcārunt
cōnspurcāverant
cōnspurcārant
cōnspurcāverint
cōnspurcārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnspurcemcōnspurcāremcōnspurcāverim
cōnspurcārim
cōnspurcāvissem
cōnspurcāssem
2nd sg.cōnspurcēscōnspurcārēscōnspurcāverīscōnspurcāvissēs
cōnspurcāssēs
3rd sg.cōnspurcetcōnspurcāretcōnspurcāverit
cōnspurcārit
cōnspurcāvisset
cōnspurcāsset
1st pl.cōnspurcēmuscōnspurcārēmuscōnspurcāverīmus
cōnspurcārīmus
cōnspurcāvissēmus
cōnspurcāssēmus
2nd pl.cōnspurcētiscōnspurcārētiscōnspurcāverītis
cōnspurcārītis
cōnspurcāvissētis
cōnspurcāssētis
3rd pl.cōnspurcentcōnspurcārentcōnspurcāverint
cōnspurcārint
cōnspurcāvissent
cōnspurcāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnspurcorcōnspurcābarcōnspurcābor
2nd sg.cōnspurcāris
cōnspurcāre
cōnspurcābāris
cōnspurcābāre
cōnspurcāberis
cōnspurcābere
3rd sg.cōnspurcāturcōnspurcābāturcōnspurcābitur
1st pl.cōnspurcāmurcōnspurcābāmurcōnspurcābimur
2nd pl.cōnspurcāminīcōnspurcābāminīcōnspurcābiminī
3rd pl.cōnspurcanturcōnspurcābanturcōnspurcābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnspurcercōnspurcārer
2nd sg.cōnspurcēris
cōnspurcēre
cōnspurcārēris
cōnspurcārēre
3rd sg.cōnspurcēturcōnspurcārētur
1st pl.cōnspurcēmurcōnspurcārēmur
2nd pl.cōnspurcēminīcōnspurcārēminī
3rd pl.cōnspurcenturcōnspurcārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnspurcācōnspurcāre
pres. 2nd pl.cōnspurcātecōnspurcāminī
fut. 2nd sg.cōnspurcātōcōnspurcātor
fut. 3rd sg.cōnspurcātōcōnspurcātor
fut. 2nd pl.cōnspurcātōte—
fut. 3rd pl.cōnspurcantōcōnspurcantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnspurcārecōnspurcārī
perfect infinitivecōnspurcāvisse
cōnspurcāsse
cōnspurcātum esse
future infinitivecōnspurcātūrum essecōnspurcātum īrī
present participlecōnspurcāns—
perfect participle—cōnspurcātus
cōnspurcāta, cōnspurcātā, cōnspurcātae, cōnspurcātam, cōnspurcātārum, cōnspurcātās, cōnspurcātī, cōnspurcātōrum, cōnspurcātōs
future participlecōnspurcātūrus
cōnspurcātūra, cōnspurcātūrā, cōnspurcātūrae, cōnspurcātūram, cōnspurcātūrārum, cōnspurcātūrās, cōnspurcātūre, cōnspurcātūrī, cōnspurcātūrīs, cōnspurcātūrō, cōnspurcātūrōrum, cōnspurcātūrōs, cōnspurcātūrum
cōnspurcandus
cōnspurcanda, cōnspurcandā, cōnspurcandae, cōnspurcandam, cōnspurcandārum, cōnspurcandās, cōnspurcande, cōnspurcandīs, cōnspurcandōrum, cōnspurcandōs
gerundcōnspurcandī, cōnspurcandō, cōnspurcandumsupinecōnspurcātum, cōnspurcātū

con-spurco, no
I. perf., ātum, 1, v. a., to defile, pollute (rare): omnia taetro sapore, * Lucr. 6, 22: (juvenem) per vim, Suet. Ner. 35; Col. 8, 3 fin.; Tert. Idol. 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnspurcō

Latin spurcō Latin cōnspurcō From con- + spurcō.

Descendants
  • Portugueseconspurcar

Quick answers

What does cōnspurcō mean in Latin?
cōnspurcō, a verb, means “to befoul, pollute”.
What are the principal parts of cōnspurcō?
cōnspurcō, cōnspurcāre, cōnspurcāvī, cōnspurcātum (first conjugation).
How do you pronounce cōnspurcō?
In classical Latin, [kõːˈspʊr.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈspur.ko].
Where does cōnspurcō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnspurcō.