adjectivefirst/second-declension adjective
cōnsocius1
cōnsocius (feminine cōnsocia, neuter cōnsocium)
Classical[kõːˈsɔ.ki.ʊs]Ecclesiastical[konˈsɔː.t͡ʃi.us]
Meaning
- adjectiveunited, connected
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsocius | cōnsocia | cōnsocium |
| genitive | cōnsociī | cōnsociae | cōnsociī |
| dative | cōnsociō | cōnsociae | cōnsociō |
| accusative | cōnsocium | cōnsociam | cōnsocium |
| ablative | cōnsociō | cōnsociā | cōnsociō |
| vocative | cōnsocie | cōnsocia | cōnsocium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsociī | cōnsociae | cōnsocia |
| genitive | cōnsociōrum | cōnsociārum | cōnsociōrum |
| dative | cōnsociīs | cōnsociīs | cōnsociīs |
| accusative | cōnsociōs | cōnsociās | cōnsocia |
| ablative | cōnsociīs | cōnsociīs | cōnsociīs |
| vocative | cōnsociī | cōnsociae | cōnsocia |
con-sŏcĭus, a, um,
I. adj., united, connected (late Lat.):
elementa sibi valde, Fulg. Myth. 1, 2.—II. Subst.
A. consŏ-cĭus, ii, m., a partaker, aid, companion (with consortes), Cod. Just. 10, 2, 3; Firm. Math. 3, 13, 1.—
B. consŏcĭa, ae, f., a female companion, consort:
consors totius vitae et consocia, Ambros. Ep. 9, 70.