adjectivethird-declension two-termination adjective
cōnsimilis
cōnsimilis (neuter cōnsimile, adverb cōnsimiliter)
Classical[kõːˈsɪ.mɪ.lɪs]Ecclesiastical[konˈsiː.mi.lis]
Meaning
- two terminationalike, very similar
Latīnē defined in Latin in our graded readers
very similar
cōnsimilis -e — in De Bello Gallico III
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsimilis | cōnsimilis | cōnsimile |
| genitive | cōnsimilis | cōnsimilis | cōnsimilis |
| dative | cōnsimilī | cōnsimilī | cōnsimilī |
| accusative | cōnsimilem | cōnsimilem | cōnsimile |
| ablative | cōnsimilī | cōnsimilī | cōnsimilī |
| vocative | cōnsimilis | cōnsimilis | cōnsimile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsimilēs | cōnsimilēs | cōnsimilia |
| genitive | cōnsimilium | cōnsimilium | cōnsimilium |
| dative | cōnsimilibus | cōnsimilibus | cōnsimilibus |
| accusative | cōnsimilīs cōnsimilēs | cōnsimilīs cōnsimilēs | cōnsimilia |
| ablative | cōnsimilibus | cōnsimilibus | cōnsimilibus |
| vocative | cōnsimilēs | cōnsimilēs | cōnsimilia |
con-sĭmĭlis, e,
I. adj., similar in all respects, entirely similar, like (class.; most freq. in Plaut., Ter., and Lucr.; not in Hor.); constr. with gen., dat., atque, quasi, or absol.
(a). With gen.:
liber captivus avis ferae consimilis est, Plaut. Capt. 1, 2, 7; Afran. ap. Charis. p. 193 P. (Com. Rel. v. 397 Rib.); Lucr. 5, 811; 5, 711; Cic. de Or. 1, 33, 149.— (b). With dat.:
cui homini erus est consimilis, Plaut. Poen. 4, 2, 2; Ter. Heaut. 2, 4, 2; Cic. Phil. 2, 12, 28; Caes. B. G. 2, 11.—(g). With atque or et:
tam consimili'st atque ego, Plaut. Am. 1, 1, 287; so id. Bacch. 3, 3, 50; Fronto, Or. 1; and with et, Lucr. 3, 8; and que, id. 4, 231.—* (d). With quasi:
quia consimile est quom stertas quasi sorbeas, Plaut. Mil. 3, 2, 8.—(ε) Absol. (so most freq.): imago, Plaut. Men. 5, 9, 4: ludus, Ter. Eun. 3, 5, 38: consilia, id. Heaut. 1, 2, 35: via, Afran. ap. Non. p. 316, 9 (Com. Rel. v. 135 Rib.): pars, Lucr. 2, 1018: res, id. 4, 89: color, id. 2, 736: natura, id. 1, 916: ratio, id. 1, 842; 1, 884; 1, 1097 et saep.: ratione mentis, id. 2, 676: carmen, Ov. P. 3, 7, 3: studio, * Tac. A. 3, 13: pariter cadentia et consimilia irascentem, etc., * Quint. 9, 3, 102.—(ζ) In a doubtful constr.: fecerunt, ut consimilis fugae profectio videretur, Caes. B. G. 2, 11: quojus mos maxumest consimilis vostrum, hi, etc., Ter. Heaut. 2, 4, 13.—As subst.: con-sĭmĭlĭa, ium, n.; only in the phrase et consimilia, after enumerations, and the like, and similar things: saga, tunicae, paenulae et consimilia, Dig. 34, 2, 23, § 2; Quint. 9, 3, 102.—Adv.: consĭmĭlĭter, very similarly, in like manner (post-class.): consimiliter Cicero verbo isto utitur, Gell. 6, 16, 12; 11, 5, 8.—Comp. and sup. not in use either in adj. or adv.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōn-similis e, adj.,
entirely similar, very like: ludus, T.: laus: causa consimilis earum, quae, etc.: formae mores consimiles, T.: fugae profectio, Cs.: rem gerere, consimilem rebus, etc.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincōnsimilis
Proto-Indo-European *sem- Proto-Indo-European *sem-h₂-lo- Proto-Italic *semalis Latin similis Latin cōnsimilis From con- + similis.
Descendants
- Italianconsimile