LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

cōnsimilis

cōnsimilis (neuter cōnsimile, adverb cōnsimiliter)
Classical[kõːˈsɪ.mɪ.lɪs]Ecclesiastical[konˈsiː.mi.lis]

Meaning

  1. two terminationalike, very similar

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecōnsimiliscōnsimiliscōnsimile
genitivecōnsimiliscōnsimiliscōnsimilis
dativecōnsimilīcōnsimilīcōnsimilī
accusativecōnsimilemcōnsimilemcōnsimile
ablativecōnsimilīcōnsimilīcōnsimilī
vocativecōnsimiliscōnsimiliscōnsimile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecōnsimilēscōnsimilēscōnsimilia
genitivecōnsimiliumcōnsimiliumcōnsimilium
dativecōnsimilibuscōnsimilibuscōnsimilibus
accusativecōnsimilīs
cōnsimilēs
cōnsimilīs
cōnsimilēs
cōnsimilia
ablativecōnsimilibuscōnsimilibuscōnsimilibus
vocativecōnsimilēscōnsimilēscōnsimilia

con-sĭmĭlis, e,
I. adj., similar in all respects, entirely similar, like (class.; most freq. in Plaut., Ter., and Lucr.; not in Hor.); constr. with gen., dat., atque, quasi, or absol.
(a). With gen.: liber captivus avis ferae consimilis est, Plaut. Capt. 1, 2, 7; Afran. ap. Charis. p. 193 P. (Com. Rel. v. 397 Rib.); Lucr. 5, 811; 5, 711; Cic. de Or. 1, 33, 149.—
(b). With dat.: cui homini erus est consimilis, Plaut. Poen. 4, 2, 2; Ter. Heaut. 2, 4, 2; Cic. Phil. 2, 12, 28; Caes. B. G. 2, 11.—
(g). With atque or et: tam consimili'st atque ego, Plaut. Am. 1, 1, 287; so id. Bacch. 3, 3, 50; Fronto, Or. 1; and with et, Lucr. 3, 8; and que, id. 4, 231.—*
(d). With quasi: quia consimile est quom stertas quasi sorbeas, Plaut. Mil. 3, 2, 8.—(ε) Absol. (so most freq.): imago, Plaut. Men. 5, 9, 4: ludus, Ter. Eun. 3, 5, 38: consilia, id. Heaut. 1, 2, 35: via, Afran. ap. Non. p. 316, 9 (Com. Rel. v. 135 Rib.): pars, Lucr. 2, 1018: res, id. 4, 89: color, id. 2, 736: natura, id. 1, 916: ratio, id. 1, 842; 1, 884; 1, 1097 et saep.: ratione mentis, id. 2, 676: carmen, Ov. P. 3, 7, 3: studio, * Tac. A. 3, 13: pariter cadentia et consimilia irascentem, etc., * Quint. 9, 3, 102.—(ζ) In a doubtful constr.: fecerunt, ut consimilis fugae profectio videretur, Caes. B. G. 2, 11: quojus mos maxumest consimilis vostrum, hi, etc., Ter. Heaut. 2, 4, 13.—As subst.: con-sĭmĭlĭa, ium, n.; only in the phrase et consimilia, after enumerations, and the like, and similar things: saga, tunicae, paenulae et consimilia, Dig. 34, 2, 23, § 2; Quint. 9, 3, 102.—Adv.: consĭmĭlĭter, very similarly, in like manner (post-class.): consimiliter Cicero verbo isto utitur, Gell. 6, 16, 12; 11, 5, 8.—Comp. and sup. not in use either in adj. or adv.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnsimilis

Proto-Indo-European *sem- Proto-Indo-European *sem-h₂-lo- Proto-Italic *semalis Latin similis Latin cōnsimilis From con- + similis.

Descendants
  • Italianconsimile

Quick answers

What does cōnsimilis mean in Latin?
cōnsimilis, a adjective, means “alike, very similar”.
How do you pronounce cōnsimilis?
In classical Latin, [kõːˈsɪ.mɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈsiː.mi.lis].
Where does cōnsimilis come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnsimilis.