noun · neutersecond declension
cōnservitium
cōnservitium n (genitive cōnservitiī or cōnservitī)
Meaning
- joint servitude
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnservitium | cōnservitia |
| genitive | cōnservitiī cōnservitī | cōnservitiōrum |
| dative | cōnservitiō | cōnservitiīs |
| accusative | cōnservitium | cōnservitia |
| ablative | cōnservitiō | cōnservitiīs |
| vocative | cōnservitium | cōnservitia |
con-servĭtĭum, ii, n.,
II. Transf., the fellowslaves, Ambros. Ep. 85, 1.