LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

cōnsermōnor

cōnsermōnor (present infinitive cōnsermōnārī, perfect active cōnsermōnātus sum)
Classical[kõː.sɛrˈmoː.nɔr]Ecclesiastical[kon.serˈmɔː.nor]

Meaning

  1. deponentintransitiveto converse, talk

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnsermōnorcōnsermōnābarcōnsermōnābor———
2nd sg.cōnsermōnāris
cōnsermōnāre
cōnsermōnābāris
cōnsermōnābāre
cōnsermōnāberis
cōnsermōnābere
———
3rd sg.cōnsermōnāturcōnsermōnābāturcōnsermōnābitur———
1st pl.cōnsermōnāmurcōnsermōnābāmurcōnsermōnābimur———
2nd pl.cōnsermōnāminīcōnsermōnābāminīcōnsermōnābiminī———
3rd pl.cōnsermōnanturcōnsermōnābanturcōnsermōnābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnsermōnercōnsermōnārer——
2nd sg.cōnsermōnēris
cōnsermōnēre
cōnsermōnārēris
cōnsermōnārēre
——
3rd sg.cōnsermōnēturcōnsermōnārētur——
1st pl.cōnsermōnēmurcōnsermōnārēmur——
2nd pl.cōnsermōnēminīcōnsermōnārēminī——
3rd pl.cōnsermōnenturcōnsermōnārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnsermōnāre—
pres. 2nd pl.cōnsermōnāminī—
fut. 2nd sg.cōnsermōnātor—
fut. 3rd sg.cōnsermōnātor—
fut. 3rd pl.cōnsermōnantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnsermōnārī—
perfect infinitivecōnsermōnātum esse—
future infinitivecōnsermōnātūrum esse—
present participlecōnsermōnāns—
perfect participlecōnsermōnātus
cōnsermōnāta, cōnsermōnātā, cōnsermōnātae, cōnsermōnātam, cōnsermōnātārum, cōnsermōnātās, cōnsermōnāte, cōnsermōnātī, cōnsermōnātīs, cōnsermōnātō, cōnsermōnātōrum, cōnsermōnātōs
—
future participlecōnsermōnātūrus
cōnsermōnātūra, cōnsermōnātūrā, cōnsermōnātūrae, cōnsermōnātūram, cōnsermōnātūrārum, cōnsermōnātūrās, cōnsermōnātūre, cōnsermōnātūrī, cōnsermōnātūrīs, cōnsermōnātūrō, cōnsermōnātūrōrum, cōnsermōnātūrōs, cōnsermōnātūrum
cōnsermōnandus
cōnsermōnanda, cōnsermōnandā, cōnsermōnandae, cōnsermōnandam, cōnsermōnandārum, cōnsermōnandās, cōnsermōnande, cōnsermōnandīs, cōnsermōnandōrum, cōnsermōnandōs
gerundcōnsermōnandī, cōnsermōnandō, cōnsermōnandumsupinecōnsermōnātum, cōnsermōnātū

con-sermōnor, āri,
I. v. dep., to converse with one, to talk: cum iis, Quadrig. ap. Gell. 17, 2, 17.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnsermōnor

Latin sermōnor Latin cōnsermōnor From con- + sermōnor.

Quick answers

What does cōnsermōnor mean in Latin?
cōnsermōnor, a verb, means “to converse, talk”.
What are the principal parts of cōnsermōnor?
cōnsermōnor, cōnsermōnārī, cōnsermōnātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce cōnsermōnor?
In classical Latin, [kõː.sɛrˈmoː.nɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon.serˈmɔː.nor].
Where does cōnsermōnor come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnsermōnor.