verbfirst conjugation
cōnsalūtō
cōnsalūtō (present infinitive cōnsalūtāre, perfect active cōnsalūtāvī, supine cōnsalūtātum)
Classical[kõː.saˈɫuː.toː]Ecclesiastical[kon.saˈluː.to]
Meaning
- to greet, salute cordially; hail
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsalūtō | cōnsalūtābam | cōnsalūtābō | cōnsalūtāvī | cōnsalūtāveram | cōnsalūtāverō cōnsalūtārō |
| 2nd sg. | cōnsalūtās | cōnsalūtābās | cōnsalūtābis | cōnsalūtāvistī cōnsalūtāstī | cōnsalūtāverās cōnsalūtārās | cōnsalūtāveris |
| 3rd sg. | cōnsalūtat | cōnsalūtābat | cōnsalūtābit | cōnsalūtāvit | cōnsalūtāverat cōnsalūtārat | cōnsalūtāverit cōnsalūtārit |
| 1st pl. | cōnsalūtāmus | cōnsalūtābāmus | cōnsalūtābimus | cōnsalūtāvimus | cōnsalūtāverāmus | cōnsalūtāverimus cōnsalūtārimus |
| 2nd pl. | cōnsalūtātis | cōnsalūtābātis | cōnsalūtābitis | cōnsalūtāvistis cōnsalūtāstis | cōnsalūtāverātis cōnsalūtārātis | cōnsalūtāveritis cōnsalūtāritis |
| 3rd pl. | cōnsalūtant | cōnsalūtābant | cōnsalūtābunt | cōnsalūtāvērunt cōnsalūtāvēre, cōnsalūtārunt | cōnsalūtāverant cōnsalūtārant | cōnsalūtāverint cōnsalūtārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsalūtem | cōnsalūtārem | cōnsalūtāverim cōnsalūtārim | cōnsalūtāvissem cōnsalūtāssem |
| 2nd sg. | cōnsalūtēs | cōnsalūtārēs | cōnsalūtāverīs | cōnsalūtāvissēs cōnsalūtāssēs |
| 3rd sg. | cōnsalūtet | cōnsalūtāret | cōnsalūtāverit cōnsalūtārit | cōnsalūtāvisset cōnsalūtāsset |
| 1st pl. | cōnsalūtēmus | cōnsalūtārēmus | cōnsalūtāverīmus cōnsalūtārīmus | cōnsalūtāvissēmus cōnsalūtāssēmus |
| 2nd pl. | cōnsalūtētis | cōnsalūtārētis | cōnsalūtāverītis cōnsalūtārītis | cōnsalūtāvissētis cōnsalūtāssētis |
| 3rd pl. | cōnsalūtent | cōnsalūtārent | cōnsalūtāverint cōnsalūtārint | cōnsalūtāvissent cōnsalūtāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsalūtor | cōnsalūtābar | cōnsalūtābor |
| 2nd sg. | cōnsalūtāris cōnsalūtāre | cōnsalūtābāris cōnsalūtābāre | cōnsalūtāberis cōnsalūtābere |
| 3rd sg. | cōnsalūtātur | cōnsalūtābātur | cōnsalūtābitur |
| 1st pl. | cōnsalūtāmur | cōnsalūtābāmur | cōnsalūtābimur |
| 2nd pl. | cōnsalūtāminī | cōnsalūtābāminī | cōnsalūtābiminī |
| 3rd pl. | cōnsalūtantur | cōnsalūtābantur | cōnsalūtābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsalūter | cōnsalūtārer |
| 2nd sg. | cōnsalūtēris cōnsalūtēre | cōnsalūtārēris cōnsalūtārēre |
| 3rd sg. | cōnsalūtētur | cōnsalūtārētur |
| 1st pl. | cōnsalūtēmur | cōnsalūtārēmur |
| 2nd pl. | cōnsalūtēminī | cōnsalūtārēminī |
| 3rd pl. | cōnsalūtentur | cōnsalūtārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | cōnsalūtā | cōnsalūtāre |
| pres. 2nd pl. | cōnsalūtāte | cōnsalūtāminī |
| fut. 2nd sg. | cōnsalūtātō | cōnsalūtātor |
| fut. 3rd sg. | cōnsalūtātō | cōnsalūtātor |
| fut. 2nd pl. | cōnsalūtātōte | — |
| fut. 3rd pl. | cōnsalūtantō | cōnsalūtantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | cōnsalūtāre | cōnsalūtārī |
| perfect infinitive | cōnsalūtāvisse cōnsalūtāsse | cōnsalūtātum esse |
| future infinitive | cōnsalūtātūrum esse | cōnsalūtātum īrī |
| present participle | cōnsalūtāns | — |
| perfect participle | — | cōnsalūtātus cōnsalūtāta, cōnsalūtātā, cōnsalūtātae, cōnsalūtātam, cōnsalūtātārum, cōnsalūtātās, cōnsalūtātī, cōnsalūtātōrum, cōnsalūtātōs |
| future participle | cōnsalūtātūrus cōnsalūtātūra, cōnsalūtātūrā, cōnsalūtātūrae, cōnsalūtātūram, cōnsalūtātūrārum, cōnsalūtātūrās, cōnsalūtātūre, cōnsalūtātūrī, cōnsalūtātūrīs, cōnsalūtātūrō, cōnsalūtātūrōrum, cōnsalūtātūrōs, cōnsalūtātūrum | cōnsalūtandus cōnsalūtanda, cōnsalūtandā, cōnsalūtandae, cōnsalūtandam, cōnsalūtandārum, cōnsalūtandās, cōnsalūtande, cōnsalūtandīs, cōnsalūtandōrum, cōnsalūtandōs |
gerundcōnsalūtandī, cōnsalūtandō, cōnsalūtandumsupinecōnsalūtātum, cōnsalūtātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- inter se consalutare (De Or. 2. 3. 13)
- to exchange greetings.
con-sălūto, āvi, ātum, 1,
I. v. a., to greet, salute cordially, in gen. (in good prose; esp. freq. in the histt. after the Aug. per.).
(a). With acc.:
utrumque regem (sua multitudo), Liv. 1, 7, 1: eum, Petr. 7; 131; Curt. 7, 8, 5; 10, 7, 7: aliquem nomine, Plin. 28, 2, 5, § 23.—(b). With two accs., to greet or salute as, to hail, etc.:
eum regem, Liv. 36, 14, 4: eum dictatorem, id. 3, 26, 10: aliquem imperatorem, Tac. A. 12, 69; 13, 41; Suet. Ner. 8; id. Galb. 10: aliquem Caesarem, Tac. H. 3, 86 fin.; Suet. Dom. 1: aliquem patrem patriae, id. Aug. 58: eum Latiarem Jovem, id. Calig. 22; cf.: eam Volumniam, Cic. Phil. 2, 24, 58.—(g). Absol.:
qui cum inter se ... amicissime consalutassent, Cic. de Or. 2, 3, 13: exercitus consalutant, one another, Flor. 4, 3, 6. Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōn-salūtō āvī, ātus, āre,
to greet, salute cordially: inter se: regem (multitudo), L.: eum dictatorem, greet him as, L.: eam Volumniam.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincōnsalūtō
Latin salūtō Latin cōnsalūtō From con- + salūtō.