LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

conquassō

conquassō (present infinitive conquassāre, perfect active conquassāvī, supine conquassātum)
Classical[kɔŋˈkʷas.soː]Ecclesiastical[koŋˈkʷas.so]

Meaning

  1. to shake violently
  2. to shatter
  3. to unsettle or disturb

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.conquassōconquassābamconquassābōconquassāvīconquassāveramconquassāverō
conquassārō
2nd sg.conquassāsconquassābāsconquassābisconquassāvistī
conquassāstī
conquassāverās
conquassārās
conquassāveris
3rd sg.conquassatconquassābatconquassābitconquassāvitconquassāverat
conquassārat
conquassāverit
conquassārit
1st pl.conquassāmusconquassābāmusconquassābimusconquassāvimusconquassāverāmusconquassāverimus
conquassārimus
2nd pl.conquassātisconquassābātisconquassābitisconquassāvistis
conquassāstis
conquassāverātis
conquassārātis
conquassāveritis
conquassāritis
3rd pl.conquassantconquassābantconquassābuntconquassāvērunt
conquassāvēre, conquassārunt
conquassāverant
conquassārant
conquassāverint
conquassārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.conquassemconquassāremconquassāverim
conquassārim
conquassāvissem
conquassāssem
2nd sg.conquassēsconquassārēsconquassāverīsconquassāvissēs
conquassāssēs
3rd sg.conquassetconquassāretconquassāverit
conquassārit
conquassāvisset
conquassāsset
1st pl.conquassēmusconquassārēmusconquassāverīmus
conquassārīmus
conquassāvissēmus
conquassāssēmus
2nd pl.conquassētisconquassārētisconquassāverītis
conquassārītis
conquassāvissētis
conquassāssētis
3rd pl.conquassentconquassārentconquassāverint
conquassārint
conquassāvissent
conquassāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.conquassorconquassābarconquassābor
2nd sg.conquassāris
conquassāre
conquassābāris
conquassābāre
conquassāberis
conquassābere
3rd sg.conquassāturconquassābāturconquassābitur
1st pl.conquassāmurconquassābāmurconquassābimur
2nd pl.conquassāminīconquassābāminīconquassābiminī
3rd pl.conquassanturconquassābanturconquassābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.conquasserconquassārer
2nd sg.conquassēris
conquassēre
conquassārēris
conquassārēre
3rd sg.conquassēturconquassārētur
1st pl.conquassēmurconquassārēmur
2nd pl.conquassēminīconquassārēminī
3rd pl.conquassenturconquassārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.conquassāconquassāre
pres. 2nd pl.conquassāteconquassāminī
fut. 2nd sg.conquassātōconquassātor
fut. 3rd sg.conquassātōconquassātor
fut. 2nd pl.conquassātōte—
fut. 3rd pl.conquassantōconquassantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconquassāreconquassārī
perfect infinitiveconquassāvisse
conquassāsse
conquassātum esse
future infinitiveconquassātūrum esseconquassātum īrī
present participleconquassāns—
perfect participle—conquassātus
conquassāta, conquassātā, conquassātae, conquassātam, conquassātārum, conquassātās, conquassātī, conquassātōrum, conquassātōs
future participleconquassātūrus
conquassātūra, conquassātūrā, conquassātūrae, conquassātūram, conquassātūrārum, conquassātūrās, conquassātūre, conquassātūrī, conquassātūrīs, conquassātūrō, conquassātūrōrum, conquassātūrōs, conquassātūrum
conquassandus
conquassanda, conquassandā, conquassandae, conquassandam, conquassandārum, conquassandās, conquassande, conquassandīs, conquassandōrum, conquassandōs
gerundconquassandī, conquassandō, conquassandumsupineconquassātum, conquassātū

con-quasso, no
I. perf., ātum, 1, v. a.
I. To shake severely (several times in Lucr. and Cic., elsewh. very rare; after Cic. only in late Lat.).
A. Lit.: corpus ex aliqua re, Lucr. 3, 442: omnia graviter terrarum motibus ortis, id. 5, 107; cf.: Appulia maximis terrae motibus conquassata, Cic. Div. 1, 43, 97; Cod. Just. 1, 14, 6, § 5.—
B. Trop., to shatter, disturb: conquassatur enim tum mens animaeque potestas (corresp. with collabefieri), Lucr. 3, 599: exteras nationes illius anni furore, Cic. Sest. 26, 56: civitatem, id. Vatin. 8, 19: omnes provincias, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 4: aliquem maximis periculis, Firm. Math. 3, 13, 4.—*
II. To shatter, dash to pieces: calicem, Cato, R. R. 52, 2.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconquassō

Latin quassō Latin conquassō From con- + quassō.

Quick answers

What does conquassō mean in Latin?
conquassō, a verb, means “to shake violently; to shatter; to unsettle or disturb”.
What are the principal parts of conquassō?
conquassō, conquassāre, conquassāvī, conquassātum (first conjugation).
How do you pronounce conquassō?
In classical Latin, [kɔŋˈkʷas.soː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koŋˈkʷas.so].
Where does conquassō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin conquassō.