verbfirst conjugation
conquassō
conquassō (present infinitive conquassāre, perfect active conquassāvī, supine conquassātum)
Classical[kɔŋˈkʷas.soː]Ecclesiastical[koŋˈkʷas.so]
Meaning
- to shake violently
- to shatter
- to unsettle or disturb
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conquassō | conquassābam | conquassābō | conquassāvī | conquassāveram | conquassāverō conquassārō |
| 2nd sg. | conquassās | conquassābās | conquassābis | conquassāvistī conquassāstī | conquassāverās conquassārās | conquassāveris |
| 3rd sg. | conquassat | conquassābat | conquassābit | conquassāvit | conquassāverat conquassārat | conquassāverit conquassārit |
| 1st pl. | conquassāmus | conquassābāmus | conquassābimus | conquassāvimus | conquassāverāmus | conquassāverimus conquassārimus |
| 2nd pl. | conquassātis | conquassābātis | conquassābitis | conquassāvistis conquassāstis | conquassāverātis conquassārātis | conquassāveritis conquassāritis |
| 3rd pl. | conquassant | conquassābant | conquassābunt | conquassāvērunt conquassāvēre, conquassārunt | conquassāverant conquassārant | conquassāverint conquassārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conquassem | conquassārem | conquassāverim conquassārim | conquassāvissem conquassāssem |
| 2nd sg. | conquassēs | conquassārēs | conquassāverīs | conquassāvissēs conquassāssēs |
| 3rd sg. | conquasset | conquassāret | conquassāverit conquassārit | conquassāvisset conquassāsset |
| 1st pl. | conquassēmus | conquassārēmus | conquassāverīmus conquassārīmus | conquassāvissēmus conquassāssēmus |
| 2nd pl. | conquassētis | conquassārētis | conquassāverītis conquassārītis | conquassāvissētis conquassāssētis |
| 3rd pl. | conquassent | conquassārent | conquassāverint conquassārint | conquassāvissent conquassāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | conquassor | conquassābar | conquassābor |
| 2nd sg. | conquassāris conquassāre | conquassābāris conquassābāre | conquassāberis conquassābere |
| 3rd sg. | conquassātur | conquassābātur | conquassābitur |
| 1st pl. | conquassāmur | conquassābāmur | conquassābimur |
| 2nd pl. | conquassāminī | conquassābāminī | conquassābiminī |
| 3rd pl. | conquassantur | conquassābantur | conquassābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | conquasser | conquassārer |
| 2nd sg. | conquassēris conquassēre | conquassārēris conquassārēre |
| 3rd sg. | conquassētur | conquassārētur |
| 1st pl. | conquassēmur | conquassārēmur |
| 2nd pl. | conquassēminī | conquassārēminī |
| 3rd pl. | conquassentur | conquassārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | conquassā | conquassāre |
| pres. 2nd pl. | conquassāte | conquassāminī |
| fut. 2nd sg. | conquassātō | conquassātor |
| fut. 3rd sg. | conquassātō | conquassātor |
| fut. 2nd pl. | conquassātōte | — |
| fut. 3rd pl. | conquassantō | conquassantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | conquassāre | conquassārī |
| perfect infinitive | conquassāvisse conquassāsse | conquassātum esse |
| future infinitive | conquassātūrum esse | conquassātum īrī |
| present participle | conquassāns | — |
| perfect participle | — | conquassātus conquassāta, conquassātā, conquassātae, conquassātam, conquassātārum, conquassātās, conquassātī, conquassātōrum, conquassātōs |
| future participle | conquassātūrus conquassātūra, conquassātūrā, conquassātūrae, conquassātūram, conquassātūrārum, conquassātūrās, conquassātūre, conquassātūrī, conquassātūrīs, conquassātūrō, conquassātūrōrum, conquassātūrōs, conquassātūrum | conquassandus conquassanda, conquassandā, conquassandae, conquassandam, conquassandārum, conquassandās, conquassande, conquassandīs, conquassandōrum, conquassandōs |
gerundconquassandī, conquassandō, conquassandumsupineconquassātum, conquassātū
con-quasso, no
I. perf., ātum, 1, v. a.
I. To shake severely (several times in Lucr. and Cic., elsewh. very rare; after Cic. only in late Lat.).
A. Lit.:
corpus ex aliqua re, Lucr. 3, 442: omnia graviter terrarum motibus ortis, id. 5, 107; cf.: Appulia maximis terrae motibus conquassata, Cic. Div. 1, 43, 97; Cod. Just. 1, 14, 6, § 5.—B. Trop., to shatter, disturb:
conquassatur enim tum mens animaeque potestas (corresp. with collabefieri), Lucr. 3, 599: exteras nationes illius anni furore, Cic. Sest. 26, 56: civitatem, id. Vatin. 8, 19: omnes provincias, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 4: aliquem maximis periculis, Firm. Math. 3, 13, 4.—* II. To shatter, dash to pieces:
calicem, Cato, R. R. 52, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
con-quassō —, ātus, āre,
to shake severely: Appulia terrae motibus conquassata. — Fig., to shatter, disturb: nationes.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconquassō
Latin quassō Latin conquassō From con- + quassō.