noun · femininefirst declension
cōnīventia
cōnīventia f (genitive cōnīventiae)
Classical[koː.niːˈwɛn.ti.a]Ecclesiastical[ko.niˈvɛn.t͡si.a]
Meaning
- connivance
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnīventia | cōnīventiae |
| genitive | cōnīventiae | cōnīventiārum |
| dative | cōnīventiae | cōnīventiīs |
| accusative | cōnīventiam | cōnīventiās |
| ablative | cōnīventiā | cōnīventiīs |
| vocative | cōnīventia | cōnīventiae |
cōnīventĭa, ae, f. coniveo, II. B.,
I. connivance (post-class. and rare): Ciceronis, Ps.-Ascon. ap. Cic. Verr. 1 fin. (p. 152 Orell.); Cod. Th. 2, 14, 1; Don. ad Ter. Phorm. 2, 3, 79; Lampr. Alex. Sev. 54 dub.
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin cōnīventia From cōnīvēns + -ia.
Descendants
- Catalanconnivència
- Englishconnivence
- Englishconnivance
- Frenchconnivence
- Romanianconivențăfrom French connivence
- Italianconnivenza
- Portugueseconivência
- Spanishconnivencia
- Galicianconivencia