adjectivethird-declension two-termination adjective
coniugālis
coniugālis (neuter coniugāle)
Classical[kɔn.jʊˈɡaː.lɪs]Ecclesiastical[kon.juˈɡaː.lis]
Meaning
- two terminationconjugal
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | coniugālis | coniugālis | coniugāle |
| genitive | coniugālis | coniugālis | coniugālis |
| dative | coniugālī | coniugālī | coniugālī |
| accusative | coniugālem | coniugālem | coniugāle |
| ablative | coniugālī | coniugālī | coniugālī |
| vocative | coniugālis | coniugālis | coniugāle |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | coniugālēs | coniugālēs | coniugālia |
| genitive | coniugālium | coniugālium | coniugālium |
| dative | coniugālibus | coniugālibus | coniugālibus |
| accusative | coniugālīs coniugālēs | coniugālīs coniugālēs | coniugālia |
| ablative | coniugālibus | coniugālibus | coniugālibus |
| vocative | coniugālēs | coniugālēs | coniugālia |
conjŭgālis, e, adj. conjunx,
I. relating to marriage, conjugal (prob. not ante-Aug.).
I. Prop.:
amor, Tac. A. 11, 4: licentia, id. ib. 11, 27: di, who preside over marriage, id. G. 18; Sen. Thyest. 1103; Aug. Civ. Dei, 6, 9, 3.—b. Esp., faithful:
CONIVX, Inscr. Grut. 602, 5; Inscr. Murat. 1296, 8.—II. Transf., of animals:
gregem protegere debent galli, Col. 8, 2, 11.—* Adv.: con-jŭgālĭter, as married persons: vivere, Aug. Ep. 89, 39.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
coniugālis e, adj.
coniunx, of marriage, conjugal: di, Ta.: amor, Ta.
Origins
Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin coniugālis From coniugō + -ālis.
Descendants
- Catalanconjugal
- Frenchconjugal
- Italianconiugale
- Occitanconjugal
- Portugueseconjugal
- Spanishconyugal
- Galicianconxugal
In English words that came into English from coniugālis
- conjugalconiugālis